ลังประสานมือ ใช้คาถาพัดกระแสลมเบาๆ สะบัดเส้นผมและชายเสื้อให้พลิ้วไหว
“ข้าบดขยี้เจ้า ก็เหมือนบดขยี้แมลงตัวหนึ่งง่ายดาย เปื้อนมือข้าเปล่าๆ”“รบกวนการบำเพ็ญสงบของข้า ครั้งนี้เพียงให้บทเรียนเจ้า หากมีครั้งหน้า ก็ใช้ความตายไถ่โทษเถิด”“ขอรับ ขอรับ ขอรับ”ผู้ยิ่งใหญ่ใจดี ไม่เปิดฉากฆ่า รอดพ้นเคราะห์ร้ายหนึ่งครั้ง ฉิงตงไม่กล้าไม่ตอบรับหัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงมองตะลึงงัน เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าทั้งสองท่านนี้จะเป็นผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐาน เผ่าเล็กๆ อย่างพวกเขามีโชคได้สร้างความสัมพันธ์กับผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐานสองท่าน หากเรื่องนี้เล่าออกไป ใครจะกล้ารังควานพวกเขา?ฉือสุ่ยมองร่างสูงใหญ่ของเมิ่งจิ่งโจวด้วยความเคารพบูชา นี่แหละคือผู้แข็งแกร่งในใจเขาหากไม่มีพลังเช่นนี้ เขาจะปกป้องคนที่รักที่สุดได้อย่างไร?เขาตัดสินใจแล้ว หลังเรื่องนี้จบลง เขาจะออกจากเผ่าชั่วคราวออกไปผจญภัยในโลกภายนอก ต้องฝึกฝนจนแข็งแกร่งเทียบเท่าเมิ่งจิ่งโจวให้ได้!“เพื่อนร่วมทางผู้ใดกันมาส่งเสียงอึกทึกในดินแดนข้า ยังคิดจะเปิดฉากฆ่าฟันบนดินแดนข้า เกินไปแล้วกระมัง?”
เสียงชราแผ่วดังมาจากไกล ทำเอาหัวหน้าเผ่าแมลงเฉียงและฉิงตงต่างสะดุ้งโหยงนี่คือเสียงของแพะเฒ่า พวกเขาทั้งสองมีโอกาสได้เห็นแพะเฒ่าเพียงแค่ในงานฉลองวันเกิดปีละครั้งเท่านั้น ได้เห็นจากระยะไกลผู้ที่นั่งข้างๆ แพะเฒ่าล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นฝึกลมปราณระดับแปดเก้า และหนึ่งในนั้นมีโอกาสทะลวงสู่ข
