้าป๋าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “พูดก็ถูก ตระกูลเทาเที่ยนั้นเกลียดชังมนุษย์ ไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน ผู้อาวุโสใหญ่เพียงด้วยความอยากรู้อยากเห็น เข้าไปสำรวจสุสานบรรพบุรุษของตระกูลเทาเที่ย ถูกตระกูลเทาเที่ยพบเข้าเท่านั้นเอง”
หลังจากถามท่านป้าป๋า ทั้งสองยังได้ไปหาผู้อาวุโสที่สาม สี่ ห้าหก เจ็ด และแปด เพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มทั้งสองโชคดีที่พบว่าท่านป้าป๋าโกหก—ศิษย์ทั้งเก้าแห่งสำนักเวิ่นเต๋าก่อเรื่องในเขตปีศาจบ่อยกว่าที่ท่านป้าป๋าบอกเสียอีก“แค่นี้เราไม่ได้ต้องระวังว่าอย่าบอกใครเลยว่าเราเป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า แต่เราไม่ควรไปเขตปีศาจเลยด้วยซ ้า”ลู่หยางรู้สึกว่าอนาคตข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย อาบไปด้วยแสงอำมหิต“ไม่น่ามีปัญหาหรอก ดูสิ ศิษย์พี่คนที่สามของเราก็อยู่ในเขตปีศาจอย่างสบายดี ยังมีเวลาศึกษาประวัติศาสตร์ยุคโบราณอีก เมื่อไปหานางคงปลอดภัยแน่นอน”“แค่ไม่รู้ว่าภาพวาดของพวกเราได้แพร่ไปถึงเขตปีศาจแล้วหรือยัง”“คงไม่มีหรอก ดูสิ พวกเรายังไม่เคยได้ยินว่าอัจฉริยะในเขตปีศาจชื่ออะไร ในทางกลับกัน เขตปีศาจคงไม่คุ้นกับอัจฉริยะของแคว้นต้าเซี่ยเช่นกัน อย่างมากก็แค่รู้จักชื่อเท่านั้น”“มีเหตุผล”ทั้งสองปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจเดินทางสู่เขตปีศาจด้วยฐานะผู้บำเพ็ญ จะกลัวความท้าทายได้อย่างไร
ทั้งสองซื้อข้าวของมากมาย เน้นอุปกรณ์ป้องกันตัว เก็บลงในแผ่นหยกประจำตัว เดินทางเบากาย ขึ้นเรือเหาะไปยังที่เก่า—ด่าน
