าเปิดซองจดหมาย นี่คือจดหมายแนะนำตัวที่ตระกูลเมิ่งออกให้ ยืนยันตัวตนของซวี่โหย่ว สิ่งนี้ไม่มีใครกล้าปลอมแปลงปกติมีแต่ตระกูลเมิ่งหลอกลวงผู้อื่น ไม่มีใครกล้าแอบอ้างเป็นตระกูลเมิ่ง นั่นแสดงว่าไม่อยากอยู่ในดินแดนกลางแล้ว“แท้จริงเป็นท่านผู้อาวุโสสู่ ไม่ทราบท่านผู้อาวุโสมีธุระใดกับศิษย์น้องเมิ่งหรือ?”ผู้คนในสำนักเวิ่นเต๋าทั่วทั้งสำนักล้วนรู้ว่าเมิ่งจิ่งโจวคือคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่ง เพียงแต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเท่านั้นซวี่โหย่วถอนหายใจ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป “จะมีธุระอะไร? ก็แค่อยากรบเร้าให้คุณชายใหญ่กลับใจ บิดามารดาคิดถึงเขา สั่งให้ข้ามาเกลี้ยกล่อมให้เขากลับบ้านสักเที่ยว”พูดจบ เขาล้วงแหวนเก็บของสองวงออกจากแขนเสื้อ มอบให้ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าทั้งสอง
“ยามอากาศหนาวเย็นเช่นนี้ คงยากลำบากที่สองท่านต้องยืนเฝ้าประตูสำนัก ในแหวนเก็บของมีของเล็กน้อยไม่มีค่า ขอให้ใช้สะดวก ขออนุญาตเข้าไปเถิด”ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าปฏิเสธเสียงดัง“ไม่ได้เด็ดขาด! ระเบียบของสำนักห้ามรับสินบน หากตรวจพบจะถูกลงโทษรุนแรง!”“ท่านทั้งสองรับไว้เถิด เรื่องนี้ท่านรู้ ข้ารู้ เพียงสามคนเรารู้ ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้”ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าเห็นปฏิเสธไม่ได้ จึงจำต้องรับไว้“บิดามารดาอยากพบบุตรก็เป็นเรื่องธรรมดา ท่านผู้อาวุโสเชิญเข้าไปเถิด” ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าพับจดหมาย ใส่กลับในซอง คืนให้ซวี่โหย่ว แล้วหลีกทางให้เมื่อเข้าสู่สำนักเวิ่นเต๋า ซวี่โหย่วเก็บความ
