โศกเศร้าเสียใจไว้ใบหน้ากลับมาประดับรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้งวิญญาณแม่น ้าโผล่ศีรษะขึ้นจากผิวน ้าซวี่โหย่วก้มศีรษะคำนับวิญญาณแม่น ้า รอจนวิญญาณแม่น ้ากลับลงสู่น ้าแล้ว จึงค่อยเดินต่อไปเขาสืบข่าวมาเรียบร้อยแล้ว คุณชายใหญ่อยู่ในถ ้าพักบนยอดเขาฝึกร่างกาย ที่หน้าถ ้าพักมีม้าแก่กำลังกินหญ้าอยู่ หาง่ายมาก
เขาทักทายม้าแก่ ม้าแก่สะบัดจมูกเป็นเสียงตอบรับ บอกว่าเมิ่งจิ่งโจวอยู่ข้างในซวี่โหย่วเคาะประตูหินเบาๆ สามครั้ง รอสามสิบวินาที เห็นไม่มีความเคลื่อนไหว จึงเคาะอีกสามครั้งขณะที่เขาเตรียมจะเคาะต่อ เมิ่งจิ่งโจวก็เปิดประตูหินอย่างรำคาญ “ใครกัน? ข้าไม่ได้เข้าภวังค์นี่ อยากพบข้าเข้ามาเลยก็ได้……”เขาเงยหน้ามองเห็นใบหน้าของซวี่โหย่ว ไม่คาดคิดว่าผู้ที่เคาะประตูคือคนผู้นี้ จึงเตรียมระวังตัว “ท่านผู้จัดการสู่ ท่านมาได้อย่างไร?”“คุณชาย เราเข้าไปคุยกันข้างในได้หรือไม่? มีบางเรื่องไม่สะดวกพูดที่นี่”เมิ่งจิ่งโจวจำต้องเชิญผู้จัดการสู่เข้าไปเข้าไปในถ ้าพัก ผู้จัดการสู่หาเสื่อหญ้านั่งลง บอกจุดประสงค์“ท่านพ่อเห็นว่าท่านไม่ได้กลับบ้านสองปีแล้ว อยากให้ท่านกลับไปสักครั้ง ท่านพ่อบอกว่าคิดถึงท่านมาก”“เป็นไปไม่ได้”เมิ่งจิ่งโจวปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด เมื่อตอนที่เขาหนีออกจากบ้านนั้นแข็งขันเพียงใด เพิ่งผ่านไปสองปี จะกลับไปได้อย่างไร?
“ท่านพ่อบอกว่ารู้ความผิดทั้งหมดที่ท่านทำ และได้ให้อภัยท่านแล้ว”เมิ่งจิ่งโจวมองใบหน้ายิ้ม
