ผู้อาวุโสใหญ่มองสำนักเวิ่นเต๋าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผ่านกลุ่มเมฆโล่งอก“ในที่สุดก็กลับสำนักเวิ่นเต๋าอย่างปลอดภัย”แม้ว่าการถูกวัดเสวียนคงจับตัวไปจนถึงการกลับสำนักเวิ่นเต๋าอย่างปลอดภัยจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ไม่ว่าอย่างไร การกลับมาได้ก็เป็นเรื่องดี……“ข้าคิดว่าศิษย์น้องซื่อฉันอาจไม่ต้องการเงินก็ได้”“อ้าว? ทำไมล่ะ?” ซื่อฉันนึกในใจว่า ท่านศิษย์พี่ไต้ดูใจดีเช่นนี้แต่ทำไมกลับใจร้ายปล่อยให้ข้าเดินกลับคนเดียว?“สำนักของเจ้ามาแล้ว” ไต้ปู้ฟานสีหน้าเรียบเฉย มองข้ามซื่อฉันไปยังเหล่าพระที่เดินมาทางนี้ซื่อฉันหันไปมอง เห็นอาจารย์ อาจารย์ลุงและพี่ศิษย์ของตนพุทธรัศมีแผ่ซ่าน แสงสว่างจนแสบตา ท่านผู้ดูแลวัดหรืออาจารย์ลุงเจี๋ยเฉินมือหิ้วคนผู้หนึ่งผู้คนจากวัดเสวียนคงวิทยายุทธ์สูงส่ง ก้าวละร้อยเมตร เพียงพริบตาก็มาถึงประตูสำนักเวิ่นเต๋า
“อาจารย์ลุงเจี๋ยเฉิน ท่านมาได้อย่างไร?” ซื่อฉันตกตะลึง ไม่เคยได้ยินว่าสำนักจะมารับตนอาจารย์ของเขาพระเจี๋ยซาอยู่ที่นี่ แต่พิจารณาแล้วว่าอาจารย์ไม่พูดมานาน ถามไปก็เปล่าประโยชน์ จึงถามอาจารย์ลุงดีกว่า“ทำบุญวันละครั้ง มาปล่อยสิ่งมีชีวิต” พระเจี๋ยเฉินผลักคนในมือให้กลับสำนักเวิ่นเต๋าอย่างว่าง่าย“อาจารย์ ท่านเป็นอะไรหรือไม่?” ไต้ปู้ฟานมองผู้อาวุโสใหญ่ที่ถูกวัดเสวียนคงส่งกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดผู้อาวุโสใหญ่โบกมือ บอกไต้ปู้ฟานไม่ต้องเป็นห่วง “ก็แค่การแลกเปลี่ยนระหว่างผู้นำสำนัก จะมี
