ความเคร่งเครียดแผ่ซ่านทั่วดินแดนเซียนทันทีที่พวกเขารู้สึกได้ว่ามีคนข้ามห้วงเวลามาสอดแนม“หรือว่านี่เป็นฝีมือเซียนแห่งกาลเวลา อยากดูว่าพวกเราจะเล่นหมากกันนานแค่ไหนกว่าจะใช้ผลการบำเพ็ญกาลเวลา?” เซียนฉี่หลินสีหน้าประหลาด แม้เขาเองก็คิดว่าการเล่นหมากห้าเม็ดที่ใช้เวลาหลายเดือนเพื่อวางหมากแค่หนึ่งตาช่างเกินไปสักหน่อยเซียนทั้งสามนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างรู้สึกว่าเป็นไปได้“ท่านเซียน พวกเขาเห็นพวกเราหรือ?” ลู่หยางตกใจอย่างมากเขากับเซียนทั้งสามห่างกันสามแสนปี สิ่งที่เขาเห็นเป็นเพียงเงาประวัติศาสตร์ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขากลับรู้สึกถึงตัวตนของเขาได้ ช่างน่าสะพรึงเกินไปกระมัง?เซียนอมตะชายตามองลู่หยาง “อย่าเอาหน้าตัวเองไปแปะทอง ที่พวกเขารู้สึกได้นั่นเป็นเพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของข้าต่างหาก”หากเพียงวิทยายุทธ์ของลู่หยางอย่างเดียวจะทำให้เซียนทั้งสามรู้สึกได้ ตั้งแต่เงาประวัติศาสตร์ปรากฏ พวกเขาก็น่าจะรู้สึกได้แล้ว
อย่าว่าแต่ลู่หยางเลย แม้แต่ท่านเทียนขุยผู้มีวิทยายุทธ์สูงกว่าลู่หยางมาก ก็ไม่เห็นเซียนทั้งสามมีปฏิกิริยาอะไร“พูดถึงการ ‘มองเห็น’ ก็มีแต่เซียนแห่งกาลเวลาเท่านั้นที่สามารถมองจากอดีตเห็นพวกเราในอนาคต ส่วนเซียนอิงเทียนกับพวกเขาอีกสองคนเพียงแค่รู้สึกเลือนรางว่ามีอะไรบางอย่าง พวกเขาถึงกับรู้สึกไม่ออกด้วยซ ้าว่าใครกำลังมองพวกเขาอยู่”แม้จะเป็นเช่นนั้น ลู่หยางก็รู้สึกว่าเซียนช่างน่าสะพรึง
