ปกี่ปีแล้ว ยังเล่นไม่จบ!”“รีบอะไร ยากนักที่เราสองคนจะมีโอกาสตัดสินแพ้ชนะ ไม่เล่นให้เพลินกันหน่อยได้ไง ทุกก้าวต้องคิดให้รอบคอบ เจ้าเข้าใจไหม?”“เจ้าไปกินก่อน พวกเราตามไปทีหลัง”เซียนจิ้วชงเบ้ปาก ตามหลังมาไม่ก็ไม่มา ตามความเร็วเล่นหมากของพวกเจ้า ห้าสิบปียังเล่นไม่จบยังถามว่าข้าเข้าใจไหม หมากห้าเม็ดข้าคิดค้นขึ้นมาเอง จะมีใครเข้าใจมากกว่าข้า“ช่างเถอะ ข้าดูที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวพวกเจ้าเล่นจบหนึ่งกระดานแล้วเล่นกระดานที่สอง” เซียนจิ้วชงหาเหตุผลให้ตัวเองอยู่ต่อ ดูหมากอย่างสบายใจ
“เซียนแห่งกาลเวลา?” ลู่หยางขมวดคิ้ว พึมพำเบาๆ ทำไมเป็นเซียนแห่งกาลเวลาให้เซียนจิ้วชงไปตัดฟืน ให้เซียนจิ้วชงเรียกเซียนอิงเทียนกับเซียนฉี่หลินไปกินข้าว?ไม่ควรเป็นเซียนอมตะเหรอ?ลู่หยางสะดุ้งโหยง เข้าใจแล้วมือลึกลับยุคโบราณใช้วิธีการลึกลับลบข่าวสารของเซียนอมตะแม้แต่เงาประวัติศาสตร์ก็ไม่เว้น ถูกลบแทนที่เช่น ท่านเทียนขุย เขาอาจรู้ว่ามีเซียนอมตะจากเงาประวัติศาสตร์การลบเซียนอมตะโดยตรงยากเกินไป ง่ายเกิดช่องโหว่ตรรกะถูกคนจับได้ วิธีที่ดีที่สุดคือใช้คนระดับเดียวกันแทนที่นี่จึงเกิดฉากที่บทสนทนาแทนที่เซียนอมตะเป็นเซียนแห่งกาลเวลาแต่ดูจากการที่ท่านเทียนขุยไม่รู้ว่าเซียนที่เล่นหมากและตัดฟืนเป็นใคร เขาคงฟังภาษายุคโบราณไม่ออกลู่หยางมีเซียนอมตะสอน จึงเรียนรู้ภาษายุคโบราณ และโลกเซียนประสบภาวะประวัติศาสตร์ขาดช่วง การแปลภาษายุคโบราณก็ยากแล้
