ว จะพูดจะฟังยิ่งยากลู่หยางแอบสังเกตปฏิกิริยาของเซียนอมตะ เห็นเซียนอมตะกัดฟันกรอด: “เจ้าเจ้าเต่าเน่าตัวไหนกันแน่ที่ปกปิดตัวตนของข้า!”
พลางพูดพลางยืดเส้นยืดสาย เตรียมพร้อมจะสู้กับผู้อยู่เบื้องหลังทุกเมื่อ“ใคร!” เซียนจิ้วชงตวาดทันที หันมองตำแหน่งของลู่หยางกับเซียนอมตะลู่หยางถึงกับรู้สึกว่ามีช่วงเวลาหนึ่ง ตนเองกับเซียนจิ้วชงสบตากันพอเซียนจิ้วชงตะโกนแบบนี้ เซียนอิงเทียนกับเซียนฉี่หลินก็ตระหนักได้ทันที มองมาที่ตำแหน่งของลู่หยางกับเซียนอมตะแม้จะมองไม่เห็นร่าง แต่พวกเขารู้สึกได้รางๆ ว่าที่นี่มีคนอยู่!พวกเขาสามคนหลบเซียนอมตะ กำลังรู้สึกผิดอยู่พอดี ตอนนี้มีคนแอบซ่อนอยู่ในที่มืด แน่นอนว่าปฏิกิริยารุนแรง“ไม่ถูกสิ ด้วยพลังของพวกเราสามคน มีคนแอบอยู่จะมองไม่เห็นได้ยังไง เซียนแห่งกาลเวลาก็ทำไม่ได้ หรือว่าเซียนแห่งกาลเวลาใช้ผลของการบำเพ็ญกาลเวลาดูพวกเราจากอนาคต?”
