ู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาร้องบอกเสียงดังลู่หยางชักกระบี่ชิงเฟิง รวมพลังทั้งกาย จิต วิญญาณเป็นหนึ่งคมกระบี่ทอประกายดั่งแพรไหมพลิ้วไหว พุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน“ฟัน!”
พลังวิเศษของทั้งห้าคนแปรเป็นคมกระบี่ ดั่งน ้าป่าแตกเขื่อนทะลักออกมาราวสายน ้าตกโครม!คมกระบี่ยาวสิบจั้งพุ่งลงสู่เบื้องล่าง ประดุจน ้าตกพลังกระบี่พร้อมพลังมหาศาลกระหน ่าลงสู่สระน ้า ชั่วพริบตา เมฆาพลันเปลี่ยนนภา เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนโสตประสาท พื้นดินแตกเป็นรอยลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งฟู่… ฟู่… ฟู่…หลังปล่อยกระบี่เพียงกระบวนเดียว พลังวิเศษของทั้งห้าสูญสิ้นเหนื่อยล้าจนขาสั่น สุดท้ายทรุดนั่งกับพื้น มองรอยแตกบนผืนดินต่างหัวเราะฮ่าๆ อย่างโง่งมงายแม้แต่ลู่หยางก็ยังทึ่งกับพลานุภาพแห่งกระบี่นี้ นับเป็นกระบี่ที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้มา“ดูกระบี่ของข้าสิ ข้ารู้แต่แรกแล้วว่ากระบี่นี้ต้องมีพลานุภาพเช่นนี้แน่!”“กระบี่อะไรของเจ้ากัน พลังของหม่านกู่กับหลี่หาวเหรินที่ส่งมาเกือบทำลายเส้นลมปราณข้า! ข้าต้องใช้เปลวเพลิงแท้นิพพานฟื้นฟูเส้นลมปราณไปพร้อมๆ กับกระจายพลัง!”“หม่านกู่ เจ้าส่งพลังวิเศษมากเกินไปแล้ว”
“ข้าก็แค่อยากให้มีพลังมากขึ้นนี่นา”ทั้งห้าพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้ม ต่างทบทวนช่วงเวลาที่ปล่อยพลังโจมตีเมื่อครู่ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาหยิบยาลูกกลอนต้าฮ่วนตันมอบให้ทุกคนคนละขวด พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “สำหรับ
