ร่งนัก ถึงกับวางยาพิษบนไม้ไผ่ด้วย” ลู่หยางควบคุมเปลวเพลิงแท้นกทองคุมหลี่หาวเหรินไว้ พลางหยิบยาแก้พิษจากแผ่นหยกประจำตัว“มิอาจหลีกเลี่ยง ศิษย์พี่ลู่แกร่งเกินไป หากไม่ใช้กลเม็ดบ้าง ไม่มีทางเอาชนะได้”“อีกอย่าง ศิษย์พี่ยังไม่ได้ใช้ความสามารถที่แท้จริงเลยใช่หรือไม่”ทันใดนั้น ทั้งลู่หยางและหลี่หาวเหรินก็ลงมือพร้อมกัน ปะทะเข้าด้วยกันทั้งสองต่างคิดจะฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายพูดอยู่แล้วจู่โจมกะทันหันไม่คาดว่าจะคิดเหมือนกัน“หมัดอรหันต์!”ลู่หยางไม่ออมมือแล้ว ถล่มหมัดอย่างดุดัน หลี่หาวเหรินเป็นผู้บำเพ็ญสายวัตถุวิเศษ การต่อสู้ระยะประชิดไม่มีทางสู้ลู่หยางได้เรื่องการต่อสู้ระยะประชิด มีเพียงเมิ่งจิ่งโจวผู้บำเพ็ญร่างกายชั้นเลิศ และหม่านกู่ผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อเท่านั้นที่จะต่อกรกับลู่หยางได้อย่างเหนือกว่า
หลี่หาวเหรินตอบสนองอย่างว่องไว รู้ตัวดีว่าไม่ควรปะทะหมัดอรหันต์โดยตรง จึงฉีกแขนสองข้างใต้รักแร้ออก เปลี่ยนให้เป็นวัตถุวิเศษชั่วคราว ขว้างใส่ลู่หยางตึง! ตึง! ตึง!เพียงพริบตา ทั้งสองปะทะกันนับสิบรอบ น่าเสียดายที่วัตถุวิเศษเนื้อเยื่อชั่วคราวนี้ไม่อาจสู้กับหมัดอรหันต์ได้ หลี่หาวเหรินจึงถูกซัดกระเด็นออกไปข่าวดีคือ ผมของหลี่หาวเหรินเป็นวิกปลอม จึงไม่ร่วงหล่น“ร่างทองหกจั้ง!”ลู่หยางเปล่งคำภาวนา ร่างทองรูปจำลองของเขาลอยลงมาจากสวรรค์ ครอบตัวหลี่หาวเหรินไว้อย่างมิดชิด“ร่างแยกปลูกต้นไม้!”ลู่หยางมุดลงไปในพื้นดิน เมล็ดพืช
