้ เจ้าสามารถเรียนรู้ได้ถึงสี่ในห้าธาตุ แสดงให้เห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ในด้านนี้อย่างยิ่ง”“นั่นสิ ไม่ใช่ข้าอวด ลู่หยางนี่แหละ พรสวรรค์ยิ่งกว่าศิษย์พี่ใหญ่เสียอีก!” เมิ่งจิ่งโจวยกย่องพรสวรรค์ด้านวิชาอาคมของลู่หยางอย่างจริงใจ ในฐานะสหายรัก เขารู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก“ใช่ๆๆ ข้าก็คิดเช่นนั้น” หลี่หาวเหรินรีบเสริมหม่านกู่เกาศีรษะ รู้สึกว่าสองคนนี้พูดแฝงความหมาย เป็นความรู้สึกเขาหรือไม่?ช่างเถอะ ตามกระแสไปก่อน“ข้าก็คิดเช่นนั้น”มีเพียงเถาเหยาเยี่ยที่ไม่ได้พูดอะไรลู่หยางเหงื่อเย็นกาฬไหลซึม เมิ่งจิ่งโจว เจ้าหมอนี่จะฆ่าข้าด้วยการสรรเสริญหรือจิตใจอันชั่วร้าย!“เมื่อสามารถเรียนวิชาอาคมสี่ธาตุแล้ว วิชาอาคมสายน ้าที่เหลือคงไม่ยากสำหรับเจ้า”
“หากสามารถควบคุมวิชาอาคมทั้งห้าธาตุที่แตกต่างกัน ตามหลักการเกื้อกูลกันของห้าธาตุ จะสามารถใช้วิชาอาคมผสมผสานอันทรงพลังได้!”“เป็นไง อยากเรียนวิชาอาคมสายน ้าอีกสักวิชาไหม?”เมื่อได้ยินว่ามีโอกาสเรียนวิชาอาคมเพิ่ม ลู่หยางจะปฏิเสธได้อย่างไร“ขอให้ผู้อาวุโสชี้แนะด้วย”เห็นท่าทีนอบน้อมของลู่หยาง ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาก็มีความรู้สึกดีต่อลู่หยางมากขึ้น เขาพยักหน้ารับ“ข้าคิดดูก่อน เช่นนั้นเจ้าเรียนวิชาแยกน ้าเถอะ”“วิชาแยกน ้า?”“วิชาแยกน ้าเป็นวิชาอาคมสายน ้าที่ยากยิ่ง แม้แต่ผู้มีรากฐานน ้าสองรากฐานก็ไม่แน่ว่าจะเรียนได้ แต่ในทางกลับกัน ความยากแปลว่าพลังอันทรงพลัง อาจกล่าวได้ว่าหากเ
