“ต้นไม้แห่งสวรรค์?”ลู่หยางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มองแผ่นคุ้มกันในมือด้วยความไม่อยากเชื่อ“นั่นไม่ใช่ร่างแท้ของเซียนแห่งกาลเวลาหรือ?”คนทั่วไปไม่รู้จักวัตถุเซียน มักจะเรียกสิ่งหายากทั้งหลายด้วยคำว่า “เซียน” เช่น คนมักเรียกราชายาน้อยว่า “สมุนไพรเซียน” เรียกกระบี่ล ้าค่าว่า “กระบี่เซียน” เรียกวิชาอาคมที่ไม่อาจเข้าใจว่า “วิชาอาคมเซียน”แต่แท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นราชายาน้อย หรือกระบี่ล ้าค่าล้วนไม่ได้ถึงระดับ “เซียน”ต้นไม้แห่งสวรรค์ต่างออกไป นี่เป็นวัตถุเซียนอย่างแท้จริง ไม่มีข้อโต้แย้ง“ข้าว่าสิ่งนี้ดูคุ้นตาอยู่ แน่นอนว่านี่ต้องเป็นส่วนหนึ่งของเซียนแห่งกาลเวลา เพียงแต่เล็กเกินไป ไม่เช่นนั้นข้าคงจำได้ทันที!”ในโลกปัจจุบัน หากพูดถึงความคุ้นเคยกับเซียนแห่งกาลเวลาไม่มีใครเทียบเซียนอมตะได้
ลู่หยางสีหน้าแปลกๆ จึงถามอีกว่า “แล้วชิ้นเล็กๆ ของต้นไม้แห่งสวรรค์นี้มาจากไหน เซียนแห่งกาลเวลาแกะขี้เท้าออกมาหรือ?”ร่างเซียนมั่นคงไม่สั่นคลอน ใครจะตัดเอาชิ้นไม้ออกมาจากเซียนแห่งกาลเวลาได้?เซียนอมตะมองลู่หยางอย่างรังเกียจ “เป็นไปได้อย่างไร เซียนเป็นร่างที่ไร้รอยรั่ว จะมีขี้เท้าเหมือนคนธรรมดาได้อย่างไร”“แล้วชิ้นเล็กๆ ของต้นไม้แห่งสวรรค์นี้……”“อาจเป็นเพราะข้าระเบิดเอง”ลู่หยาง “……”“ก็อาจจะเป็นฝีมือเซียนอิงเทียนและพวกเขา เพราะก่อนเซียนแห่งกาลเวลาจะบรรลุเป็นเซียน เคยบอกว่าตนเองต้องเป็นเซียนแน่นอน ส่วนพวกเจ้าไม่มีทา
