อง ฝุ่นผง หรือแม้แต่อนุภาคที่เล็กที่สุดที่เจ้าสามารถเห็นได้ด้วยตาทิพย์”“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเคลื่อนไหวอยู่เสมอ”
“เซียนจิ้วชงครอบครองผลของการบำเพ็ญหยินหยาง เชี่ยวชาญด้านอุณหภูมิสุดขั้ว เขาพบว่า การเคลื่อนไหวไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์ หากเจ้าลดอุณหภูมิลงสู่จุดต ่าสุด แม้อนุภาคที่เล็กที่สุดก็จะถูกแช่แข็ง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก”“เซียนจิ้วชงจึงถามเซียนแห่งกาลเวลาถึงสภาวะนี้ เซียนแห่งกาลเวลาศึกษาแล้วพบว่า ในความเย็นสุดขีด เซียนจิ้วชงใช้ความหนาวจัด ก็สามารถทำให้เวลาหยุดได้เช่นกัน”“เช่นกัน? นั่นหมายความว่าเซียนแห่งกาลเวลาก็ทำให้เวลาหยุดได้เหมือนกันหรือ?”“แน่นอน เซียนแห่งกาลเวลาสามารถหยุดเวลาทั้งโลกได้ขอบเขตกว้างขวางกว่าเซียนจิ้วชงมากนัก”“ต่อมาเซียนจิ้วชงยังพบอีกว่า ในสภาวะอุณหภูมิสูง อนุภาคเล็กที่สุดจะเคลื่อนที่เร็วขึ้น เขาจึงปรับอุณหภูมิให้สูงที่สุด ร้อนยิ่งกว่าดวงอาทิตย์”“ในความร้อนสุดขีด อนุภาคเล็กที่สุดเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด นั่นคือความเร็วแสง ซึ่งก็เป็นขอบเขตของผลแห่งการบำเพ็ญด้านกาลเวลาเช่นกัน”ลู่หยางตรึกตรองเรื่องราวที่ได้ฟังในใจ เกิดความเข้าใจลึกซึ้ง“เซียนหมายความว่า ไม่ว่าจะเป็นผลแห่งการบำเพ็ญชนิดใด ล้วนแม้ต่างทางแต่บรรลุเป้าหมายเดียวกันใช่หรือไม่?”
เซียนอมตะจ้องมองดวงตาลู่หยางสักครู่ ความจริงแล้วนางเพียงแค่เห็นเนื้อน ้าแข็งมรกต แล้วนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ“
