หยางคิดในใจว่าท่านเซียนช่างเก่งกาจ อย่าเห็นว่าท่านเซียนปกติชอบใช้พลังขั้นแก่นทองคำไปรังแกพวกขั้นสร้างฐาน ชอบรังแกพวกอ่อนแอเล่นสนุก แต่หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูระดับเดียวกันรับรองว่าท่านเซียนก็เป็นเหมือนเขาเช่นกัน เป็นผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกันไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางสร้างแก่นทองอมตะได้โดยทั่วไปแล้วยิ่งวิทยายุทธ์สูง ยิ่งยากที่จะแยกแพ้ชนะในระดับเดียวกันไม่คิดเลยว่าเซียนอมตะในตอนที่เป็นกึ่งเซียนจะสามารถสู้กับศัตรูสี่คนได้พร้อมกัน ช่างเป็นพลังต่อสู้ที่เหนือธรรมชาติจริงๆ“ท่านเซียนเอาชนะพวกเขาได้อย่างไรกัน ใช้จิตวิญญาณระเบิดหรือ?”
เซียนอมตะโบกมือด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “จะยุ่งยากไปไย ข้าแค่เรียกเซียนอิงเทียนและอีกสามคนมาช่วยข้าต่อสู้ พวกเขาทั้งสี่ล้วนเป็นเซียนไปแล้ว”สี่เซียนต่อสู้กับสี่กึ่งเซียน ผลลัพธ์ของการต่อสู้ย่อมเห็นได้ชัดลู่หยาง: “……”ท่านเซียน นี่จะไม่ใช่ว่าท่านยังสามารถใช้แก่นทองอมตะแม้ในตอนที่เป็นกึ่งเซียนหรอกนะ?“พูดถึงตรงนี้ ท่านเซียนเป็นคนสุดท้ายที่ได้เป็นเซียนใช่หรือไม่?” เมื่อพูดถึงตอนที่เซียนอมตะเป็นกึ่งเซียน ลู่หยางนึกขึ้นได้ว่าเซียนเคยเล่าว่านางเป็นคนสุดท้ายที่ได้เป็นเซียนจากการที่เซียนอมตะใช้พลังขั้นแก่นทองคำแล้วยอมต ่าตนไปสู้กับเซียนอิงเทียนและเซียนจิ้วชงที่อยู่ในขั้นสร้างฐานนั้น แสดงให้เห็นว่าความก้าวหน้าในการบำเพ็ญของท่านเซียนนั้นเร็วกว่าเล็กน้อย“แต่เดิมข้าควรเป็นคนแรกที่ไ
