หลิน
“น้องลู่หยาง มีจดหมายขอบคุณถึงเจ้า” สิบวันต่อมา ศิษย์พี่ที่ดูแลตำหนักรับภารกิจส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ลู่หยาง ตอนนั้นลู่หยางกำลังอ้าปากดูดพลังวิเศษเพื่อบำเพ็ญลู่หยางแกะจดหมาย เป็นจดหมายจากคุณชายสกุลซ่งเนื้อหาหลักในจดหมายเป็นการขอบคุณลู่หยางที่ช่วยเหลือจัดการหญิงซักผ้า ทำให้กิจการของตระกูลซ่งเดินหน้าต่อไปได้ในจดหมายยังกล่าวถึงเรื่องบุตรสาวคนเล็กและหลงโจว โดยคุณชายสกุลซ่งเล่าว่าหลังจากตรวจสอบ หลงโจวเป็นบุตรแท้ๆ ของเขา ส่วนบุตรสาวคนเล็กซ่งเหลียนเอ๋อร์แท้จริงแล้วเป็นบุตรสาวของผู้ดูแลว่าตอนแรกเกิดความผิดพลาดอะไรถึงทำให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นคุณชายสกุลซ่งไม่ได้อธิบายในรายละเอียด ลู่หยางเดาว่าอาจเป็นหมอตำแยอุ้มเด็กผิดลู่หยางค่อยๆ เก็บจดหมายไว้ ความสัมพันธ์ของตระกูลซ่งช่างสลับซับซ้อน เขาเห็นแล้วปวดหัว
“นี่ยังไม่อะไรเลย ในยุคโบราณ เป็นการอยู่แบบเผ่าพันธุ์ความสัมพันธ์ตอนนั้นซับซ้อนกว่านี้มากนัก”“ท่านเซียน ท่านเป็นเผ่าอะไร?” ลู่หยางถามอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่คำตอบกลับเป็นความเงียบนานของเซียนอมตะ“…เผ่าเล็กๆ ไม่ต้องพูดก็ได้ ก่อนข้าจะโตเต็มวัย เผ่าก็ไม่มีแล้วเป็นการต่อสู้ระหว่างคนกับสัตว์ ลุกลามมาถึงเผ่า” เซียนอมตะพึมพำเสียงเบา ไม่คึกคักเหมือนปกติลู่หยางก็เงียบไป ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี พูดผิดอาจยิ่งทำให้แย่ยุคก่อนห้าเซียนยุคโบราณ ไม่ใช่ยุคที่งดงามเลย เผ่าเล็กๆ ถูกบดขยี้เป็นเรื่องปกติ“น้องเล็ก เจ้าม
