ฉี่หลินโดนเซียนอมตะวางยาพิษครั้งหนึ่งก็จะภูมิต้านทานแล้วหรือ?
เซียนอมตะถูกถามจนงง “จะเป็นอะไร หมายถึงเขาจะเบื่ออาหารของข้าหรือ? ไม่มีทาง ข้าในฐานะเซียนเชฟ ทำอาหารหลากหลายทุกครั้งทำไม่เหมือนกัน!”ลู่หยางคิดว่าหากเซียนอมตะไม่สร้างสรรค์ เซียนฉี่หลินคงดีใจกว่านี้“ยังมีอีกเรื่อง ข้าจำได้ว่าตอนมังกรและหงส์แข่งชิงตำแหน่งเซียนแพ้เซียนฉี่หลิน การเป็นเซียนมีโควต้าจำกัดหรือ?” นี่เป็นความสงสัยของลู่หยางมาตลอด จำเป็นต้องแข่งกันเป็นเซียนหรือ? พวกคนยุคโบราณแข่งกันเพื่ออะไรกันแน่?“ไม่ได้มีโควต้า แต่ผลของการบำเพ็ญของสองสาวน้อยนั่นขัดแย้งกับเซียนฉี่หลิน”“ขัดแย้ง?”“ผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าของพวกนาง คนหนึ่งเรียกผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าคัดสรรโดยธรรมชาติ อีกคนเรียกผลของการบำเพ็ญเป็นเค้าผู้แข็งแกร่งรังแกผู้อ่อนแอ กฎสวรรค์เหล่านี้คล้ายกับของเซียนฉี่หลินไม่ใช่หรือ?”“เช่นเดียวกับที่มีผลของการบำเพ็ญอมตะได้เพียงหนึ่งเดียวตราบใดที่ข้ายังอยู่ ผลของการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้าใดๆ ก็ไม่อาจเป็นผลของการบำเพ็ญที่แท้จริงได้”“กฎสวรรค์ที่คล้ายกันมีได้เพียงหนึ่งเดียว”
“สามคนนั้นจึงมีเพียงหนึ่งคนที่เป็นเซียนได้ อีกสองคนอย่างมากก็เป็นกึ่งเซียนที่ใกล้เคียงกับเซียนเท่านั้น”
