“เจ้านาย ผมพาคนมาแล้ว ตรวจสอบแล้ว ไม่มีใครเข้ามา”“รู้แล้ว ไปยืนด้านหลังเถอะ”หัวฮว่าเซินตอบรับหนึ่งคำ แล้วไปยืนอยู่ด้านหลังสือฮว่ากู๋ ไม่พูดอะไร เหมือนรูปปั้น“ท่านนี้คงเป็นท่านเถาผู้สร้างภาพมายาพยับแดดใช่ไหมชื่อเสียงกระเดื่อง วันนี้ถึงได้พบตัวจริงเสียที”“ภาพมายาพยับแดดโด่งดังมาก ท่านเถาคงมีลิ่นซือมากมายน่ายินดีนัก”เถาเหยาเยี่ยใจเย็นลง หลังประหลาดผุดเหงื่อเย็น ไม่คิดว่าเป้าหมายของลัทธิจิ่วอิ่วคือตัวเองพวกเขาจ้องภาพมายาพยับแดดหรือ? เพื่อเงิน หรือต้องการลิขสิทธิ์?“คนธรรมดาดูกันเสียส่วนใหญ่ ไม่ได้มากมาย” เถาเหยาเยี่ยฝืนพูด
“ไม่ได้มากมาย? ท่านเถาพูดเช่นนี้ยังคุยกันไม่สนุกเลย”“ท่านต้องการอะไรกันแน่?”“คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะกิน ด้วยสติปัญญาของท่านเถา คงเดาได้ว่าข้าต้องการอะไร?”มุมปากสือฮว่ากู๋ยกขึ้น ยิ้มเย็นชา“ท่านเถาช่วยใช้ภาพมายาพยับแดดโฆษณาร้านเนื้อย่างของพวกเราหน่อยได้ไหม? งบประมาณของพวกเราเพียงพอ ค่าตอบแทนพร้อมเจรจา”
