้ แต่คมกระบี่นี้แฝงไปด้วยกระบี่เล็กๆ นับไม่ถ้วน คอยทิ่มแทงหยดน ้า ไม่ให้โอกาสรวมตัวเป็นงูน ้าใหม่เถาเหยาเยี่ยกางร่มพันภาพ หน้าร่มสีแดงสดราวกับโล่ งูน ้าพุ่งชนเข้าใส่ แตกกระจายทันทีผ้าคาดเอวที่พันรอบเอวหลานถิงพลิ้วไหว ยืดยาวออกไปเรื่อยๆรัดงูน ้าเอาไว้ งูน ้าดิ้นพราดบนพื้น แผ่นดินสั่นสะเทือน พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของผ้าคาดเอว
“ดี ดี ดี ข้าประเมินพวกเจ้าต ่าไปจริงๆ!” หญิงซักผ้าตกใจ การโจมตีโดยไม่ตั้งตัวนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดทั่วไปเจอก็ยังเสียเปรียบ ไม่คิดว่าจะถูกเด็กทั้งสามคนนี้ป้องกันได้“แยก!”เพียงคำสั่งเดียว งูน ้าสามตัวเหมือนหิมะที่ละลายในฤดูร้อนกระจายเป็นหยดน ้าเต็มพื้น แล้วรวมตัวอีกครั้ง กลายเป็นน ้าตกสูงเจ็ดแปดจั้งน ้าตกไหลลงมา ท่วมทั้งสามคน“เก็บ!”พร้อมกับที่หญิงซักผ้าร้องเก็บ พวกลู่หยางทั้งสามคน น ้าจากม้วนภาพ และหญิงซักผ้าต่างหายวับไป เหลือเพียงคุณชายสกุลซ่งที่ยืนงงอยู่กับที่ และม้วนภาพที่ตกอยู่บนพื้น“นี่คือโลกในภาพวาด?” ลู่หยางก้มมองมือตัวเอง ไร้ผิวหนัง ไร้กระดูก ไร้เลือด เห็นเพียงสีขาวดำ สมจริงน่าทึ่งเขากลายเป็นคนในภาพวาด ทั้งตัวกลายเป็นภาพวาดพู่กันหมึกจีน“ไม่เห็นน้องเถากับน้องหลานถิง ถูกแยกจากกันหรือ? หญิงซักผ้าคนนั้นเจ้าความคิดอยู่”
วิธีนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอ ตอนที่เขาถูกพี่ๆ และศิษย์พี่รุมซ้อมศิษย์พี่หญิงที่ชำนาญทางวิถีภาพวาดคนหนึ่งก็เคยใช้กลวิธีนี้ก
