นพ่อค้าอันดับหนึ่งในเมืองข้าจึงได้แต่งงานมีลูก ครอบครัวสุขสมบูรณ์”พูดถึงตรงนี้ พวกลู่หยางทั้งสามหันไปมองพี่น้องตระกูลซ่งและผู้ดูแลบ้านอย่างไม่พูดไม่จา“ท่านเล่าต่อเถอะ?”“สองสามเดือนที่ผ่านมา ม้วนภาพพูดทุกคืนว่าจะเอาชีวิตข้าด้วยความหวาดกลัว ข้าเผามัน จมมัน แต่ไม่ได้ผล แม้แต่โยนไปนอกเมือง วันรุ่งขึ้นมันก็กลับมาที่บ้านเหมือนเดิม!”พูดถึงตรงนี้ สีหน้าคุณชายสกุลซ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวช่วงนี้เขาถูกม้วนภาพรบกวนจนใจไม่สงบ สติลอย ยิ่งสองสัปดาห์มานี้ยิ่งถูกปลุกให้ตื่นด้วยความสยองขวัญบ่อยครั้งลู่หยางลูบคาง นี่เป็นเรื่องแปลกใหม่
“ไปดูม้วนภาพกัน”คุณชายสกุลซ่งพาทั้งสามไปตามทางเลี้ยวเล็กเลี้ยวน้อย แล้วกดกลไกในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ทางลับใต้ดินเปิดออก ด้านล่างมืดสนิทในห้องลับมีทองเงินอัญมณีมากมาย สิ่งเหล่านี้มีค่าสำหรับคนธรรมดา แต่สำหรับลู่หยางแล้ว แม้แต่พู่ห้อยที่ด้ามกระบี่ของเขายังมีค่ากว่าหนึ่งในหีบโดดเด่นเป็นพิเศษ ทำจากเหล็ก ห่อด้วยแผ่นยันต์หลายชั้น คุณชายสกุลซ่งฉีกแผ่นยันต์ออก เปิดหีบเหล็ก เผยให้เห็นม้วนภาพด้านใน“ข้าถูกมันดึงวิญญาณไป”นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ คุณชายสกุลซ่งยังรู้สึกหวาดกลัว หากไม่ใช่ลู่หยางหยิบยาลูกกลอนให้ตายแล้วฟื้นออกมา คงไม่รอด“ก็สมควรเป็นเช่นนั้น”ยิ่งเข้าใกล้ม้วนภาพ ยิ่งรู้สึกถึงกลิ่นอายอำมหิตลู่หยางคลี่ม้วนภาพออก บนนั้นเป็นภาพวาดพู่กันหมึกดำเขียนเป็นภาพทิวทัศน์แม่น ้าภูเขา ม
