ีหญิงซักผ้าอยู่ริมแม่น ้าทันใดนั้น ม้วนภาพบิดเบี้ยว หญิงซักผ้าเหมือนมีชีวิตขึ้นมาค่อยๆ หันหน้ามามองคนภายนอก“ผู้บำเพ็ญหรือ?”
คราบน ้าซึมออกจากม้วนภาพ ลอยขึ้นลอยละล่องในอากาศ จับตัวเป็นรูปร่างของหญิงซักผ้า“เจ้านี่เองที่ดึงวิญญาณเขากลับไป?”หญิงซักผ้าจ้องลู่หยาง สีหน้าไม่เป็นมิตร ใบหน้างดงามเริ่มบิดเบี้ยว“ผู้บำเพ็ญ อย่ายุ่งเรื่องที่ไม่ใช่ธุระของเจ้า”หญิงซักผ้ารู้สึกถึงภัยคุกคามมหาศาลจากพวกลู่หยางทั้งสามไม่เหมือนผู้บำเพ็ญคนก่อนๆ หากพูดให้พวกเขาไปได้ก็ดีที่สุดหญิงซักผ้าชี้ไปที่คุณชายสกุลซ่ง เสียงเย็นเยียบ “ยี่สิบปีก่อนเขาสัญญากับข้า เพียงแค่ข้าช่วยให้เขาเป็นเศรษฐีในท้องถิ่น เขาจะมอบวิญญาณให้ข้า ยี่สิบปีผ่านไป เขามีครอบครัวสมบูรณ์ กิจการรุ่งเรือง รวยล้นเมือง ถึงเวลาที่เขาต้องทำตามสัญญาแล้ว!”“มีเรื่องอย่างนี้ด้วยหรือ?”ลู่หยางหันไปมองคุณชายสกุลซ่ง ไม่รู้สึกแปลกใจนัก คุณชายสกุลซ่งต้องปกปิดอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นม้วนภาพจะช่วยทำให้เจ้าค้าขายไปทำไม?ย่อมต้องมีสิ่งที่ต้องการเหมือนตอนที่พบกับผีน ้าที่เมืองฮั่นสุ่ย เพื่อซื้อเกลือ จึงช่วยคนหลอกเงินประกัน ล้วนเป็นเหตุผลเดียวกัน
คุณชายสกุลซ่งก้มหน้าด้วยความละอายใจ“ได้เห็นแล้วใช่ไหม?” หญิงซักผ้าหัวเราะเยาะ มองคุณชายสกุลซ่งด้วยความดูหมิ่น“สัญญาเมื่อครั้งนั้นเป็นความสมัครใจ ไม่ได้หลอกลวงแม้แต่น้อย บัดนี้ข้าแค่เรียกร้องให้ปฏิบัติตามสัญญา อะไรที่ผิด?”เห็
