รียนกฎหมาย แม้จะเรียนรู้มาก แต่ใช้งานจริงกลับไม่รู้ว่าควรเลือกใช้ข้อไหน มักตกอยู่ในสภาวะลังเลแต่ลู่หยางต่างออกไป เขามีแก่นทองอมตะ เมื่อใช้แก่นทองอมตะในการประลองกฎหมาย ช่วยให้เขาเลือกมาตราที่เหมาะสมที่สุดในเวลาอันสั้นได้สิ่งสำคัญคือ แก่นทองอมตะไม่อาจเลือกมาตราที่ลู่หยางไม่เคยเรียนรู้ เพราะเงื่อนไขชัยชนะที่แก่นทองอมตะให้มา อิงตามความรู้ของลู่หยางเซียนอมตะในพื้นที่จิตวิญญาณดูแล้วทึ่ง ในฐานะผู้สร้างแก่นทองอมตะ นางไม่คิดว่าแก่นทองอมตะจะใช้เช่นนี้ได้
เถาเหยาเยี่ยส่งเสียงสื่อจิตให้หลานถิงเบาๆ “น้องหลานถิง เจ้ารู้จักมาตรานี้ไหม?”หลานถิงส่ายหน้าอย่างงุนงง “ไม่รู้ สำนักไม่ได้สอนเรื่องนี้”ทั้งสองเห็นความงุนงงในสายตาของกันและกัน รู้สึกว่าระหว่างพวกนางกับศิษย์พี่ลู่หยางมีช่องว่างที่มองไม่เห็นกั้นอยู่“เจ้าดึงวิญญาณคุณชายสกุลซ่งไป ผิดกฎหมายอาญาแล้วข่ายฆ่าคนโดยเจตนาแต่ไม่สำเร็จ ตามข้ามาสักหน่อยเถอะ”หญิงซักผ้าหัวเราะเยาะ ไม่ตกใจกับคำพูดของลู่หยาง “อย่าคิดว่ามีแต่เจ้าที่อ่านกฎหมายอาญา ข้าบอกตรงๆ เลยว่า ข้าเป็นวัตถุวิเศษ ไม่ได้อยู่ภายใต้อำนาจกฎหมายอาญา!”ลู่หยางเงยหน้าขึ้นมองหญิงซักผ้าแวบหนึ่ง โอ้เป็นเสียงรับรู้“อย่างนั้นหรือ งั้นยิ่งดี เมื่อเป็นวัตถุวิเศษไร้เจ้าของ ข้าทำลายก็ย่อมไม่เป็นไร”หลานถิงสีหน้าประหลาด บทสนทนานี้ฟังแล้วคุ้นหูยิ่งนัก“วางท่า! คิดว่าข้ากลัวผู้บำเพ็ญเล็กๆ อย่างพวกเจ้าทั้งสามหรือ!”
