“อย่าเพิ่งแตะต้องสถานที่เกิดเหตุ!” ซ่งเทียนตะโกน ห้ามไม่ให้ใครทำอะไรโดยพลการ หากสถานที่เกิดเหตุถูกทำลาย จะหาตัวคนร้ายได้ยากเถาเหยาเยี่ยกับหลานถิงสังเกตการจัดวางในห้องหนังสือ ห้องหนังสือตกแต่งเรียบง่าย มีชั้นหนังสือสองแถว ฝาผนังแขวนภาพสองภาพกับแผ่นยันต์สีเหลืองหลายใบ มีไว้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย นอกจากนั้นก็มีโต๊ะหนังสือ เก้าอี้ไม้ โต๊ะน ้าชา และแจกันบนโต๊ะน ้าชา… ไม่แตกต่างจากห้องหนังสือทั่วไปประตูปิดสนิท ตามที่ผู้ดูแลบ้านกล่าวหน้าต่างก็ปิดสนิทเช่นกันไม่สามารถเปิดได้จากข้างนอก“นี่คือ…”หน้าต่างแตกหัก เถาเหยาเยี่ยพบว่ามุมหน้าต่างถูกเจาะเป็นรูเล็กๆผู้ดูแลบ้านอธิบายด้านข้าง “ก่อนจะทุบหน้าต่าง ข้าเจาะรูเล็กๆมอง ดูว่าคุณท่านเป็นอะไรจริงๆ หรือไม่”“ต้องเป็นพี่ใหญ่ฆ่าพ่อแน่ๆ!” บุตรชายคนที่สองซ่งชิงกำเสื้อซ่งเทียนตะโกน เหมือนสุนัขบ้า ตาแดงก ่าด้วยความโกรธ
ซ่งเทียนไม่พอใจ ขมวดคิ้ว ผลักน้องชายออก เกรี้ยวกราด “เจ้ากำลังพูดอะไร!”“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล นึกว่าข้าไม่รู้หรือ หลังจากท่านดูแลกิจการของพ่อ ขาดทุนมาตลอด ไม่นานมานี้ยังลงทุนล้มเหลวขาดทุนไปมหาศาล ไม่กล้าบอกพ่อ กลัวพ่อโกรธ ไม่ให้เจ้าดูแลกิจการของตระกูลอีก!”“ตอนนี้ดีแล้ว เจ้าฆ่าพ่อ ได้เป็นทายาทคนแรก กิจการของตระกูลตกเป็นของเจ้าหมด!”ซ่งเทียนโกรธเดือดดาล “ยังไม่หยุดกล่าวหา! ถ้าพูดถึงแรงจูงใจเจ้ายิ่งแย่กว่าข้าอีก เจ้าสอบเซียวไช่ไม่ผ่านหลายครั้ง พ่อโกรธ
