ลู่หยางและคณะเดินทางมาถึงคฤหาสน์สกุลซ่งอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรคใดมากนักลู่หยางเคาะประตูอย่างสุภาพ ผู้เปิดประตูเป็นชายหนุ่มท่าทางเหมือนคุณชาย ไม่มีวิทยายุทธ์ เป็นคนธรรมดา ใบหน้าซีดขาว ใต้ตาดำคล ้า ท่าทางเหมือนพักผ่อนไม่เพียงพอ“สามท่านคือ…” คุณชายมองลู่หยางและคณะด้วยแววตาระแวง“พวกเราสามคนเป็นศิษย์สำนักเซียน ได้รับเชิญจากคุณชายสกุลซ่ง มาแก้ปัญหาเรื่องม้วนภาพ”“อ๋อ! เป็นศิษย์สำนักเซียนนี่เอง!” คุณชายตาโตด้วยความตกใจตระกูลซ่งส่งคำขอไปที่สำนักเซียนแบบลองดวงดู ไม่คิดว่าสำนักเซียนที่สูงส่งจะส่งคนมาจริงๆ!“ข้าคือลู่หยาง สองคนนี้คือศิษย์น้องของข้า เถาเหยาเยี่ย และหลานถิง”“ลู่หยาง?! ลู่หยางผู้เป็นเอกเอกในขั้นแก่นทองคำคนนั้นหรือ?!”คุณชายได้ยินชื่อลู่หยางก็ยิ่งตกใจกว่าเดิม แม้เขาจะเป็นคนธรรมดา แต่ก็อยู่ในตระกูลร ่ารวย รู้เรื่องในวงการบำเพ็ญเซียนบ้าง
หากถามว่าชื่อผู้บำเพ็ญที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในสามเดือนที่ผ่านมาต้องเป็นลู่หยางเท่านั้น!บวกกับการประชาสัมพันธ์อย่างหนักของท่านเต๋าปู้อวี่ ชื่อของลู่หยางจึงโด่งดังเป็นพลุแตกที่แปลกคือในวงการบำเพ็ญเซียนเรียกลู่หยางว่า “อันดับหนึ่งของขั้นแก่นทองคำตอนกลาง” แต่พอมาถึงหูคุณชาย กลับกลายเป็น“อันดับหนึ่งของขั้นแก่นทองคำ”สำหรับเขาแล้ว ขั้นแก่นทองคำตอนกลางกับขั้นแก่นทองคำไม่มีความแตกต่างกันมากนัก“ซ่งเทียนขอคารวะท่านเต๋าทั้งสาม เชิญข้างใน” ซ่งเทียนต้อนรับสามคนอย่า
