ง บอกว่าท่านอ่านหนังสือไม่ได้เรื่อง ลืมแล้วหรือ?”“เจ้า!”“หวังว่าจะเอาม้วนภาพไปได้นะ ผู้กล้าโจวรู้เรื่องบ้านเรา เขาก็ไม่กล้าพบข้าแล้ว” เสียงนี้ฟังแล้วขลาด น่าจะเป็นน้องสาวซ่งเหลียนเอ๋อร์แน่ๆ“น้องหญิง เจ้ายังไม่ได้ตัดขาดกับเจ้าหนุ่มนั่นอีกหรือ? เจ้าลืมสิ่งที่พ่อสั่งแล้วหรือ? เจ้าหนุ่มนั่นไม่มีความสามารถ แค่พูดเพราะ มันไม่ได้หมายตาเจ้าหรอก แต่หมายตาสมบัติตระกูลซ่งเราต่างหาก!”“ฟังพี่รองสักคำ ตัดใจเลิกกับมันเถอะ ถ้าพ่อรู้ว่าเจ้ายังติดต่อกับมัน ระวังพ่อจะหักขาเจ้า!”“ไม่! โจวเกอเป็นคนที่รักข้า!”“พอได้แล้ว กำลังจะพบท่านเต๋าแล้ว ทุกคนสงบหน่อยโดยเฉพาะน้องสาม อย่าก่อเรื่องต่อหน้าท่านเต๋า ไม่อย่างนั้นพ่อไม่ยกโทษให้เจ้าแน่!”พี่น้องตระกูลซ่งพูดคุยกันมาพลางก็มาถึงห้องโถงใหญ่ลู่หยางดื่มชาที่เหลือจนหมด ทำปากเหมือนชิมรสชาติ พอดีล้างปาก ลืมรสเกี๊ยวน ้าที่กินมาก่อนหน้าความสัมพันธ์ในตระกูลซ่งซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
พอพี่น้องตระกูลซ่งมาถึง ลู่หยางมองแวบเดียวก็จับคู่คนพูดกับภาพที่เห็นได้บุตรชายคนโตซ่งเทียนเคยพบมาแล้วคนที่สวมชุดขุนนาง สะอาดเรียบร้อย มือหนึ่งแขวนไว้ที่ช่องท้องคือบุตรชายคนที่สองซ่งชิงคนตัวเล็ก หน้าบึ้งคือบุตรชายคนที่สามซ่งฉี่คนที่สายตาหลบๆ ซ่อนๆ ไม่กล้าสบตาลู่หยางคือน้องสาวซ่งเหลียนเอ๋อร์“ขอคารวะท่านเต๋า”ซ่งเทียนมีอำนาจในบ้านไม่น้อย เมื่อเขาสั่งให้น้องๆ สงบเสงี่ยมก็ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องต่อหน้าลู
