ได้เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าสำนักก็เพราะโชคไม่ดีทำให้เซียนอมตะฟื้นคืนชีพเห็นหลานถิงหน้าเศร้า ลู่หยางก็ปลอบ “อีกอย่าง น้องหลานถิงก็เก่งมากแล้ว ตอนนั้นเจ้าต่อสู้กับพี่เมิ่ง ข้าดูอยู่ เจ้าต่อสู้ตึงเกินไปไม่ใช่ฝีมือที่แท้จริงของเจ้า”ได้ยินลู่หยางให้กำลังใจ หลานถิงก็ยิ้มระรื่นอีกครั้ง “ก็จริง น้องหญิงควรมั่นใจมากกว่านี้ ก็ตอนนั้นน้องหญิงเป็นตัวแทนผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำของสำนักออกประลอง”“น้องหญิงกับน้องเถาคุยกันถูกคอมาก ตอนแรกนึกว่าจะได้พบกันบนเวทีประลอง น่าเสียดายที่ไม่เป็นไปตามคาด ไม่มีโอกาสได้ประลองวรยุทธ์”เถาเหยาเยี่ยกล่าวเสียงนุ่มนวล “น้องหลานถิงชอบการต่อสู้เพียงนั้นหรือ ข้าเห็นเจ้าเคลื่อนไหวนุ่มนวล นึกว่าเป็นกุลสตรีตระกูลใหญ่เสียอีก”
ลู่หยางรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง หันไปถามเซียนอมตะ “ท่านเซียน ท่านรู้สึกไหมว่าท่าทีของน้องเถากับน้องหลานถิงแปลกๆ?”เซียนอมตะในพื้นที่จิตวิญญาณสังเกตอยู่พักใหญ่แล้ว รู้สึกแปลกจริงๆ ว่าเหตุใดสองสาวน้อยนี้จึงมีท่าทีและน ้าเสียงประหลาด“รู้สึกว่าภาพนี้คุ้นตา… นึกออกแล้ว สองผู้สืบทอดแห่งเผ่ามังกรและหงส์ก็ทำเช่นนี้ต่อหน้าข้า คอยยกย่องชมเชยซึ่งกันและกัน สมัครสมานกันนัก ตอนนั้นพวกนางทำเช่นนี้เพื่อให้ข้ารับพวกนางเป็นศิษย์”“เช่นนั้น น้องเถากับน้องหลานถิงทำเช่นนี้ก็เพราะ…”เซียนอมตะกล่าวอย่างมั่นใจ “ต้องอยากให้เจ้ารับพวกนางเป็นศิษย์แน่ๆ ดูเจ้าสิ โชว์ฝีมืออันยอดเยี่ยมใน
