ท่านเต๋าปู้อวี่ทอดถอนใจว่าลู่หยางไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นศิษย์ที่ดีของตน สามารถคิดค้นเรื่องอย่างลัทธิสวรรค์ได้โดยไม่ต้องมีใครสอนนึกถึงสมัยที่ตนยังอยู่ในขั้นแก่นทองคำ ก็ยังแค่หลอกลวงผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำด้วยกันเท่านั้น แต่ลู่หยางตอนอยู่ขั้นแก่นทองคำนั้น กล้าหลอกทั้งบรรพบุรุษขั้นข้ามพิบัติ ลัทธิมารใหญ่ทั้งสาม ลงมาถึงผู้บำเพ็ญขั้นต ่าและชาวบ้านสามัญชน ทักษะการหลอกทั้งผู้ที่สูงกว่าและต ่ากว่า ช่างน่าทึ่งเสียจริงแต่เดิมเขาคิดจะแอบหลังอวี้จือถ่ายทอดศิลปะการหลอกลวงทั้งหมดให้กับลู่หยาง แต่ดูท่าคงไม่จำเป็นแล้วในฐานะอาจารย์ สิ่งที่ตนภาคภูมิใจมากที่สุดกลับไม่สามารถถ่ายทอดต่อได้ ไม่รู้ว่านี่เป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่“เมื่อข้าเป็นราชาแห่งสวรรค์ผู้คุ้มครอง ก็ควรทำประโยชน์ให้ลัทธิเรา ข้าสามารถออกไปเผยแพร่ลัทธิของเราในโลกภายนอกได้”ท่านเต๋าปู้อวี่รับผิดชอบต่อหน้าที่อย่างยิ่ง พร้อมใช้ความสามารถพิเศษของตน“ไม่ได้” ผู้อาวุโสที่สี่ปฏิเสธข้อเสนอของท่านเต๋าปู้อวี่
“ชื่อเสียงของท่านในวงการบำเพ็ญนั้นโด่งดังสนั่นฟ้า…ในทางเสียชื่อเสีย เปรียบเสมือนหนูที่วิ่งข้ามถนนแล้วถูกทุกคนไล่ตีชาวบ้านและผู้บำเพ็ญขั้นต ่าอาจไม่รู้ประวัติของท่าน แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสูงคนไหนบ้างที่ไม่รู้จักท่าน?”“การที่ท่านออกไปเผยแพร่ลัทธิเรา กลุ่มเป้าหมายหลักคือชาวบ้านและผู้บำเพ็ญขั้นต ่า แต่ลัทธิสวรรค์ของเราสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกศัตรูที่ซ่อนตัวอย
