ังไม่เคยสอน
อะไรเจ้าอย่างจริงจัง ตอนนี้พอดีมีโอกาส สอนวิธีเข้าใจวิถีกระบี่ให้เจ้าหน่อย”ลู่หยางดีใจมาก ในสำนักมีคนที่รู้วิชากระบี่ไม่น้อย แต่ผู้ที่เชี่ยวชาญมีน้อย ท่ากระบี่ของลู่หยางเป็นเพียงท่าพื้นฐาน ความเข้าใจในวิถีกระบี่ก็อาศัยพรสวรรค์เป็นหลักเป็นศิษย์มาสองปี ทั้งศิษย์และอาจารย์ต่างมีรากฐานกระบี่ แต่เพิ่งจะเริ่มสอนตอนนี้“เอากระบี่ของเจ้าออกมาให้ข้าดูหน่อย”ลู่หยางหยิบกระบี่ชิงเฟิงและกระบี่เมิ่งเยว่ออกมา“เจ้าเก็บกระบี่ไว้ในแผ่นหยกประจำตัวหรือ?”“มีปัญหาอะไรหรือขอรับ?” ลู่หยางงุนงง เขาเคยเห็นผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่คนอื่นก็ทำแบบนี้หรือว่าในฐานะผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ ควรรักษาความใกล้ชิดกับอาวุธของตนตลอดเวลา บำรุงรักษาอย่างดี เพื่อที่จะใช้ได้คล่องแคล่วเมื่อถึงเวลาต่อสู้?“มีปัญหาใหญ่ ตอนข้าอายุเท่าเจ้า มักเจอคนลอบโจมตีบ่อยๆเพื่อรับมือกับการถูกซุ่มโจมตี ข้าต้องพกกระบี่ติดตัวตลอดเวลา หากเก็บไว้ในแผ่นหยกประจำตัวเหมือนเจ้า เมื่อพบอันตรายจะไม่ช้าไปหนึ่งจังหวะหรือ?”
“สมัยเด็กของท่าน แคว้นต้าเซี่ยยุคนั้นมีความปลอดภัยแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ?” ลู่หยางตกใจ ตั้งแต่เริ่มออกโลก เขายังไม่เคยเจอใครลอบโจมตีเลย นึกไม่ถึงว่าแคว้นต้าเซี่ยเมื่อสองพันปีก่อนจะวุ่นวายถึงเพียงนี้“แม้คนจะบอกว่าสองพันปีก่อน ความปลอดภัยในแคว้นต้าเซี่ยก็ดีเทียบเท่าปัจจุบัน แต่จากประสบการณ์ตรงของข้า แคว้นต้าเซี่ยตอนนั้นวุ่นวายมาก!”“แล้วตอนที
