านึกว่าเจ้ามีเรื่องกับศัตรูอีกแล้ว กลับมาสำนักหลบภัยเสียอีก”ท่านเต๋าปู้อวี่ฟังคำพูดนี้แล้วไม่สบอารมณ์: “พูดอะไรกัน ข้าเป็นคนรับผิดชอบการกระทำของตนเองเสมอ เมื่อไหร่ข้าเคยหลบหนีเรื่องอะไร?”ผู้อาวุโสใหญ่อธิบายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี: “แล้วเมื่อก่อนที่เจ้าแกล้งเป็นสตรีเขียนจดหมายรักให้ผู้อาวุโสที่สี่ ทำให้เขาเอาแต่เหม่อลอยหัวเราะคิกคัก เหมือนคนควบคุมจิตไม่ได้ พอเรื่องแดงเขาก็ไปเจอจดหมายรักที่เขียนไม่จบเสียบอยู่ที่หัวเตียงข้าหมายความว่ายังไง?”ผู้อาวุโสที่สี่ในตอนหนุ่มๆ มีเพื่อนทางจดหมายคนหนึ่ง ชื่อว่าเยี่ยเชี่ยนเชี่ยน ทั้งสองไม่เคยพบหน้ากัน มีแต่สื่อสารทางจดหมาย ในจดหมาย เยี่ยเชี่ยนเชี่ยนเล่าว่าเคยเห็นผู้อาวุโสที่สี่หัวเราะสนทนาและใช้พู่กันฆ่ามารในที่หนึ่ง รู้สึกชื่นชม จึงส่งจดหมายมาหาผู้อาวุโสที่สี่เห็นเยี่ยเชี่ยนเชี่ยนพูดจาไพเราะ ลายมือสวยงามแถมยังมีนัยชื่นชมแอบแฝง ก็ติดกับได้อย่างรวดเร็วเยี่ยเชี่ยนเชี่ยนยังเล่าอีกว่าบ้านเกิดประสบภัยน ้าท่วม พืชผลจมหายไปหมด ผู้อาวุโสที่สี่ก็รีบส่งจดหมายพร้อมลิ่นซือกลับไปให้ทันที
น่าเสียดายที่แผนการรอบคอบเพียงใดก็ยังมีความผิดพลาดสุดท้ายเรื่องก็แดง ผู้อาวุโสที่สี่พบว่ามีคนในกลุ่มพี่น้องแกล้งปลอมเป็นเยี่ยเชี่ยนเชี่ยน จึงโกรธจัดค้นตัวทุกคนท่านเต๋าปู้อวี่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบนำจดหมายที่เขียนไม่เสร็จไปเสียบไว้ที่หัวเตียงผู้อาวุโสใหญ่และแน่นอน ผู้อาวุโสที่สี่ก็ต่อส
