แล้ว
“ยินดีด้วย ยินดีด้วย ในที่สุดก็ถึงขั้นแก่นทองคำตอนปลายแล้ว”เซียนอมตะปรบมือดังสนั่น ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม“ความเร็วในการบำเพ็ญไม่เลว ช้ากว่าข้าแค่นิดหน่อย คาดว่าพอๆ กับเซียนจิ้วชง เซียนฉี่หลินพวกนั้น”ความเร็วในการบำเพ็ญไม่ใช่ปัจจัยสำคัญที่สุดในการบรรลุเซียน แต่เป็นตัวบ่งชี้ว่ามีคุณสมบัติในการบรรลุเซียนหรือไม่“เห็นเจ้าบำเพ็ญอย่างมุ่งมั่น ทำให้ข้านึกถึงเซียนจิ้วชงพวกนั้นที่กระวนกระวาย แย่งชิงทุกนาที ราวกับไฟกำลังจะไหม้ก้น ช่างขยันจริงๆ!”ลู่หยางพยักหน้าเห็นด้วย ยุคโบราณการแข่งขันดุเดือด ช้าเพียงก้าวเดียวก็ช้าไปหมดทุกก้าว เซียนจิ้วชงพวกนั้นบำเพ็ญอย่างหนักเพื่อตามทันผู้อื่น สะท้อนถึงการแข่งขันที่ดุเดือดในยุคนั้นตรงกันข้ามกับปัจจุบัน แม้ทุกคนจะพูดว่ายุคทองกำลังมาถึง ผู้มีพรสวรรค์แต่ละรุ่นเกิดขึ้นมากมาย ดุจดังลมหวนคืนยุคโบราณ แต่ความมุ่งมั่นในการบำเพ็ญยังไม่ถึงขั้นยุคโบราณ อย่างเช่นเมิ่งจิ่งโจว
ทั้งวันเฉื่อยชา ออกไปทำภารกิจข้างนอก ปล่อยเวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เสียเวลาบำเพ็ญ ช่างน่าตำหนิยิ่งนัก“น่าเสียดาย พวกเขาจะขยันแค่ไหนก็ไม่อาจบำเพ็ญเร็วเท่าข้าทุกครั้งถูกข้าข้ามขั้นสู้จนพ่ายแพ้”“แต่พูดถึงการหลบหนี ความเร็วของพวกเขากลับเพิ่มขึ้นทุกครั้งมีหลายครั้งที่ข้าเกือบไล่ไม่ทัน”ลู่หยางนึกในใจว่า คงเพราะเซียนจิ้วชงพวกนั้นกระวนกระวายบำเพ็ญเพื่ออยากมีพลังเท่าเทียมกับเจ้า จะได้โดนตีน้อยลงกระมั
