เย่หนานเดินดุ่ม ๆ ไปที่กองไฟโดยไม่ลังเล จับเจ้าหมาดำตัวน้อยขึ้นพาดบนตะแกรงย่างเหนือเปลวเพลิงทันที
ถึงกระนั้น เจ้าหมาดำก็ยังคงมองเย่หนานด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่ดิ้นรนขัดขืนแม้แต่น้อย
โอ้โห ยังจะทำเก่งอีกนะเย่หนานจ้องมองเจ้าหมาน้อยอย่างดุดัน
ทว่าผ่านไปครู่ใหญ่ ทั้งเย่หนานและสองสาวต่างก็ต้องประหลาดใจ
แม้เย่หนานจะมีเจตนาเพียงแค่ต้องการขู่ให้กลัว แต่โดนไฟลนขนาดนี้ อย่างน้อยขนก็น่าจะไหม้บ้าง
แต่ทว่า… เจ้าหมาดำกลับไม่สะทกสะท้าน ขนของมันไม่มีรอยไหม้แม้แต่เส้นเดียว
ดูเหมือนมันจะเริ่มเบื่อ เจ้าตัวเล็กจึงอ้าปากหาวหวอด แถมยังส่งสายตาท้าทายเย่หนานอีกด้วย
บัดซบ!เย่หนานลุกพรวดขึ้นด้วยความโมโห
ช่างเป็นลูกสุนัขที่ประหลาดนักเหมียวอินและเหมียวชิงอีมองดูด้วยความทึ่ง
เย่หนานคว้าตัวเจ้าหมาดำกลับมาถือไว้ในมือ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
เขาเองก็สัมผัสได้ว่าเจ้าหมาตัวนี้ไม่ธรรมดา แต่ดูไปดูมาก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร จึงเริ่มหมดความสนใจ
ช่างเถอะ ช่างเถอะ พวกเจ้าใครชอบมันบ้าง เอาไปเลี้ยงเองเลยเย่หนานยื่นเจ้าหมาดำไปตรงหน้าเหมียวอินและเหมียวชิงอี
เอ่อ… ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเจ้าค่ะเหมียวอินยิ้มเขิน ๆ แต่ในใจก็นึกเอ็นดู
