เฉลิมฉลองของสำนักเวิ่นเต๋าก็ปิดฉากลงพร้อมกัน“ในที่สุดก็จบสักที”ลู่หยางถอนหายใจยาว งานเฉลิมฉลองครั้งนี้เขาเป็นคนวุ่นวายอยู่ตลอด ส่วนเซียนอมตะแทบไม่ช่วยอะไรเลย
“จ้าวพ่อคนที่สอง ทำได้ดีมาก!” เซียนอมตะไม่ตระหนี่คำชมลู่หยางไม่กล้าถือเป็นความชอบ รีบพูดอย่างสุภาพ “ต้องขอบคุณเซียนน้อยที่ใช้คนไม่เป็น จับคนเดียวใช้งานจนตาย”“เจ้าสำนักลู่ วันหลังหากท่านมาที่เมืองหลวง ต้องแวะมาที่คฤหาสน์ข้า ข้าจะเลี้ยงรับรองท่านอย่างดีเชียว!”องค์ชายใหญ่เห็นว่าลู่หยางเป็นคนมีความสามารถ วันหน้าเมื่อสละตำแหน่งฮ่องเต้ เขาจะเป็นผู้ช่วยมือดียิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าสำนักลู่ยังเรียกอวี้จือว่า “เด็กอวี้” อย่างสนิทสนม เขาไม่กล้าคิดถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่านั้น……งานเฉลิมฉลองจบลง พิธีแบ่งผลประโยชน์ครั้งสุดท้ายกำลังดำเนินอยู่หลัวหงเซียในท่ามกลางผู้คนที่ห้อมล้อม หยิบกล่องสมบัติที่ห่อหุ้มอย่างแน่นหนาออกมา“ระวังหน่อย อย่าทำกล่องสมบัติแตก”“…นี่เป็นสมบัติล ้าค่าของวังเซียนข้า ไม่ใช่กล่องเครื่องสำอางของเจ้า”หลัวหงเซียเปิดใช้กล่องสมบัติ กล่องสมบัติฉายลำแสงหลายสายกวาดทุกคนเข้าไปในกล่อง
ภายในกล่องสมบัติ ผู้บำเพ็ญแห่งแคว้นต้าอวี๋ยังคงพยายามพังทลายกำแพง ทั้งสามผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติร่วมมือกัน อาคมลือลั่นสั่นสะเทือน แต่เมื่อเผชิญกับกล่องสมบัติที่ถูกผนึกด้วยหยดเลือดของอวี้จือ ก็ไร้ประโยชน์“ทุกคนอย่าตกใจ อาจารย์หลวงยังอยู่ข้างนอก บา
