ะมุขลู่เก็บกระบี่ ท่าทางสง่าผ่าเผย สูงส่งเหนือใคร เงยหน้ามองไปยังผู้ตัดสิน “เป็นอย่างไร ข้ามีคุณสมบัติเข้าร่วมการแข่งขันต่อหรือไม่?”“ข้าพูดแล้วต้องทำตามคำพูด ท่านสามารถเข้าร่วมการแข่งขันต่อได้”“แต่ข้าขอถามสักคำถาม”“เชิญเจ้าสำนักลู่”“เมื่อครู่ซู่ม่อใช้แก่นทองคำกลืนกินดูดพลังวิเศษของท่าน ท่านก็ดูดพลังวิเศษของเขาเช่นกัน ข้าสงสัยว่าท่านใช้ต้นกำเนิดพลังพิเศษ
ของตระกูลเทาเที่ย – กลืนฟ้ากินดิน ในรูปแบบดั้งเดิมโบราณที่สุดใช่หรือไม่?”รองประมุขลู่มองเจ้าสำนักลู่ด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะจำแนกได้“สายตาเจ้าสำนักลู่ช่างแหลมคม”“กลืนฟ้ากินดินที่โบราณที่สุดกับกลืนฟ้ากินดินของทุกวันนี้ต่างกันอย่างไร?” ชิวจิ้นอันถามได้เหมาะเจาะรองประมุขลู่ไม่ตอบ เขารอคำตอบจากเจ้าสำนักลู่เจ้าสำนักลู่เอ่ยเสียงทุ้มที่ทุกคนในลานประลองได้ยิน “พวกเจ้าคงรู้ว่า ข้าก็ฝึกวิชากลืนฟ้ากินดิน ในระหว่างการศึกษา ข้าได้พบความลับของตระกูลเทาเที่ย”“ในยุคโบราณ ตระกูลเทาเที่ยโหดร้ายยิ่ง สัตว์อสูรกินสิ่งมีชีวิตเป็นอาหาร นั่นเป็นสัญชาตญาณ แต่ตระกูลเทาเที่ยกลับไม่เป็นเช่นนั้น พวกมันไม่กลืนกินสิ่งมีชีวิต แต่กลืนกินพลังวิเศษในโลก กินดินกินแดนฟ้า กินดวงดาว จึงได้รับการขนานนามว่าสัตว์อสูรแห่งฟากฟ้า สัตว์อสูรแห่งพิภพ!”“พวกมันทำอย่างไรจึงกลืนกินพลังวิเศษและดินแดนได้? อาศัยวิชากลืนฟ้ากินดินที่โบราณดั้งเดิมที่สุดนั่นเอง!”
“กลืนฟ้ากินดินด
