“ท่ำนป้ำป๋ำ หนังสือเก่ำของท่ำนนี่…”ลู่หยำงสีหน้ำประหลำด เขำได้ยินบทสนทนำทั้งหมดเมื่อครู่หนังสือเก่ำบันทึกเรื่องรำวเกี่ยวกับรำชำแห่งสวรรค์สมุนไพรรำชำแห่งสวรรค์สมุนไพรก็คือตัวท่ำนนี่นำ!ท่ำนก ำลังเขียนอัตชีวประวัติตัวเองหรืออย่ำงไร?แต่ท่ำนป้ำป๋ำไม่รู้สึกกระดำกใจแต่อย่ำงใด ยอมรับอย่ำงใจกว้ำง“ข้ำก็แค่คิดว่ำศึกเมืองฮั่นสุ่ยได้แสดงควำมเกรียงไกรของลัทธิสวรรค์เรำออกไป พอดีถือโอกำสนี้ปรุงแต่งโฆษณำตัวเองสักหน่อย”เขำคิดว่ำเทพถั่วที่ปรำกฏตัวในเมืองฮั่นสุ่ยเป็นฝีมือของศิษย์พี่ใหญ่“ข้ำวำงแผนจะปล่อยข่ำวลือออกไปอย่ำงไม่ตั้งใจ ให้ภำยนอกได้รู้ถึงควำมลึกลับและควำมแข็งแกร่งของลัทธิสวรรค์เรำ”“ดูหนังสือนี่สิ เก่ำใช่ไหมล่ะ ข้ำขอยืมวัตถุวิเศษที่เกี่ยวกับศำสตร์เวทกำลเวลำจำกผู้อำวุโสที่ห้ำมำสักอย่ำง ใช้พลังวัตถุวิเศษท ำให้หนังสือเล่มนี้ดูเก่ำ”ในฐำนะหนึ่งในศิษย์ทั้งเก้ำแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำผู้มีชื่อเสียงฉำวโฉ่ท่ำนป้ำป๋ำท ำอะไรล้วนระมัดระวัง หลอกคนก็ต้องหลอกให้ครบชุด
“ผู้อำวุโสที่ห้ำรู้ศำสตร์เวทกำลเวลำด้วยหรือ?” ลู่หยำงตกใจ ในบรรดำคนที่เขำรู้จัก มีเพียงตัวเขำ เซียนอมตะ และเซียนแห่งกำลเวลำสำมคนเท่ำนั้นที่ใช้ศำสตร์เวทกำลเวลำได้ศำสตร์เวทกำลเวลำยำกยิ่งในกำรบ ำเพ็ญ หำกไม่มีพรสวรรค์เพียงพอ ไม่มีทำงเรียนรู้ได้เลย“ไม่หรอก ผู้อำวุโสที่ห้ำไม่มีควำมสำมำรถขนำดนั้น เขำแค่บังเอิญหลอมออกมำได้ เป็นผ้ำห่มผืนหนึ่ง สำมำรถเปลี่ยนแป
