ุใดท่ำนผู้เฒ่ำทั้งหลำยจึงอยู่ที่นี่?” อวี้จือสงสัยหลู่ปำเชียนออกมำอธิบำย ท ำท่ำรำวกับพวกเขำคำดกำรณ์เหตุกำรณ์นี้ไว้แล้ว “เรื่องรำวยำวนัก พวกเรำได้รับข่ำวว่ำผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำอวี๋จะแทรกซึมเข้ำส ำนักเวิ่นเต๋ำ ข้ำจึงรวบรวมมิตรสหำย มำรวมตัวซุ่มดักผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำอวี๋ที่นี่!”“ใช่ๆๆ เป็นเช่นนี้แหละ”“ซุ่มดักนำนแล้ว ในที่สุดก็รอจนคนมำ”ทุกคนพยักหน้ำรับรอง ยืนยันว่ำหลู่ปำเชียนพูดควำมจริงแล้วจะให้พูดอย่ำงไรเล่ำ จะให้บอกว่ำพวกเขำเดินทำงไกลมำเยำะเย้ยเจ้ำส ำนักสี่ส ำนักใหญ่ แต่กลับถูกล่อให้มำติดกับ ถูกทุบไปหนึ่งยก?พวกเขำเสียหน้ำไม่ไหวเห็นได้ชัดว่ำ พวกเขำยังคิดว่ำผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำอวี๋ถูกหลัวหงเซียปล่อยเข้ำมำด้วยควำมเคำรพผู้อำวุโสทั้งหลำย อวี้จือจึงไม่เปิดโปงค ำโกหกของพวกเขำ
ชิวจิ้นอันและคนอื่นๆ ก็ไม่เปิดโปงควำมโกหกของผู้อำวุโส คนก็ตบไปแล้ว ปล่อยให้พวกเขำรักษำหน้ำบ้ำงผู้บ ำเพ็ญแคว้นต้ำอวี๋ได้ยินเช่นนั้น เสียใจยิ่งนักข้ำก็รู้ว่ำนี่เป็นกับดัก!นักบวชขำวด ำมีวิทยำยุทธ์สูงสุด รู้สึกไม่ยอมรับ สถำนกำรณ์ยังไม่ถึงขั้นหมดหวัง “พวกเจ้ำมีคนมำกแล้วเป็นไร เมื่ออำจำรย์หลวงลงมือ พวกเจ้ำล้วนต้องพินำศ!”
