“ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างแปลกหน้ามากมาย?”ลู่หยางงุนงงอย่างยิ่ง ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่เขารู้จักมีไม่มากส่วนใหญ่เป็นคนในสำนักของตน ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างภายนอกที่เขาเชิญมางานเฉลิมฉลอง รู้จักแค่ซู่อี้เหริน ส่วนคนอื่นแค่รู้จักชื่อเท่านั้นอย่างเช่นประมุขสำนักบังลมที่เพิ่งเดินผ่านไป เขาก็จำไม่ได้“รายชื่อผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างในราชวงศ์ต้าเซี่ย” ที่เพิ่งได้มาใหม่มีประวัติย่อและภาพวาดของผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างแต่ละคน แต่ลู่หยางยุ่งเดินดูงาน ยังไม่ทันได้อ่านต่างจากเซียนอมตะที่ไม่น่าเชื่อถือ คำพูดของศิษย์พี่ใหญ่มีความน่าเชื่อถือสูงมาก ลู่หยางจำต้องให้ความสำคัญ“จะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่อยู่อย่างสันโดษได้ไหม?”เช่นซู่อี้เหรินประเภทนั้น ตัวตนของนางอยู่ต ่ามาก ไม่มีกี่คนที่รู้จักนางศิษย์พี่ใหญ่ส่ายหน้า ปฏิเสธความเป็นไปได้นี้ “ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่อยู่อย่างสันโดษ ข้ารู้จักเกินครึ่ง ไม่ถึงกับทุกคนที่ข้าไม่เคยเห็นจะบังเอิญมาอยู่ที่นี่พร้อมกัน”
ลู่หยางขมวดคิ้วครุ่นคิด เช่นนี้แล้วก็แปลกมาก ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างปรากฏมากขึ้นกะทันหัน พวกเขาเป็นศัตรูหรือมิตร?เป็นศัตรูงั้นหรือ?ใครจะโง่พอที่จะโจมตีสำนักเวิ่นเต๋า ต่อให้สมองถูกลาเตะก็คงไม่คิดเช่นนั้นเป็นมิตรหรือ?แล้วทำไมไม่แสดงตัวมาแบบเปิดเผยลู่หยางไม่ค่อยเข้าใจความคิดของผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างพวกนั้นนัก“ไม่ใช่แค่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง ยังมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสามสี่
