“เอ๊ะ ภายในกล่องใบนี้มีคนไม่น้อยเลยนะ คงมีสักสิบกว่าคน”เซียนอมตะอุทานเบาๆ แสดงความประหลาดใจยิ่ง ในวินาทีที่หลัวหงเซียเปิดกล่องออก นางเห็นในกล่องมีผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างนอนเรียงซ้อนกันอยู่สิบกว่าคน กับผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอีกครึ่งตนถูกจัดวางซ้อนทับกันเป็นภูเขาพระสงฆ์ชราผู้ไม่พูดจามีเลือดอาบทั่วร่าง แต่กลับไม่มีรอยบาดแผลแม้แต่น้อยชิวจิ้นอันกับหยางติ่งกำลังขยับนิ้วมือ รอให้เหยื่อหลงกล“มาๆๆ ข้าขอควบคุมร่างกายเจ้าหน่อย ข้าจะเข้าไปดูในกล่องซักหน่อย”ลู่หยางฟังจบก็มีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมา เขาทัดทานเซียนอมตะสุดชีวิต “ท่านเซียน พวกเราสำนักเวิ่นเต๋ามีกิจกรรมมากมาย ไม่จำเป็นต้องเล่นเฉพาะเกมนี้ มันเสียเวลาเกินไป”“ก็ได้” เซียนอมตะนิสัยดี ยอมรับข้อเสนอของผู้ช่วยคนสำคัญทันทีลู่หยางรีบกล่าวอำลาหลัวหงเซีย เดินจากออกไปอย่างเร่งรีบ เขาได้ยินเสียงคนสมน ้าหน้าลอยมา
“ท่านหลัว ได้ยินมาว่าท่านถูกเจ้าสำนักลู่ชกมางั้นหรือ เป็นความจริงหรือไม่ ท่านชิวกับท่านหยาง…”ลู่หยางเร่งฝีเท้าไม่นานก็ถูกดึงความสนใจด้วยสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“นี่คือ…”ลู่หยางเห็นเต็นท์เล็กๆ เต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญ ด้านล่างคือกำแพงกำบังที่คุ้นเคย ผู้บำเพ็ญที่นั่งอยู่มือถือยันต์ที่ฉีกขาด สายตาเหม่อลอย จิตใจล่องลอยไปที่อื่นข้างเต็นท์แขวนแผ่นไม้แผ่นหนึ่ง เขียนว่า “สำนักเวิ่นเต๋า: จุดกำเนิด”“เจ้าสำนักผู้รักษาการ” มีคนโผล่หัวออกมาจากหลังเต็นท์ คือเถาเหย
