าเยี่ยที่ไม่ได้พบกันนาน เมื่อเถาเหยาเยี่ยเห็นลู่หยาง ก็ยิ้มหวานให้“ยินดีด้วยนะพี่ลู่ ที่ได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น” เถาเหยาเยี่ยเย้าแหย่ลู่หยางยิ้มอย่างจนใจ “น้องเถาอย่าแซวข้าเลย”เถาเหยาเยี่ยเห็นท่าทางเขินอายของลู่หยาง จึงหยุดแซวเขา “ก็เพราะมีงานเฉลิมฉลอง ผู้มีพลังทั้งหลายและอัจฉริยะต่างมาชุมนุมกันที่สำนักเวิ่นเต๋า ข้าเลยถือโอกาสประชาสัมพันธ์ ‘ภาพมายาพยับแดด'”
ลู่หยางพยักหน้า เห็นได้ชัดจากกำแพงกำบังด้านล่าง“ผลเป็นอย่างไรบ้าง?”“ทุกคนตอบรับดี ในอนาคตการเผยแพร่คงไม่ยาก”ภาพมายาพยับแดดแท้จริงแล้วคือภาพมายา สำหรับผู้ที่มาร่วมงาน ภาพมายาไม่ใช่ของหายาก หากรู้สึกว่าดี แสดงว่าไม่เพียงแค่ตัวระบบภาพมายาพยับแดดแปลกใหม่ แต่เนื้อหาของมันก็ดีด้วย“คราวนี้เนื้อหาของภาพมายาพยับแดดเป็นอย่างไร?”“เล่าเรื่องที่มาของสำนักเวิ่นเต๋าของพวกเรา”ลู่หยางแปลกใจมาก “เรื่องอาจารย์บรรพบุรุษหลงทาง ถามทางแล้วสร้างสำนักเวิ่นเต๋ายังถ่ายเป็นหนังได้ด้วยหรือ?”“ข้าแก้ไขเล็กน้อย เซียนบรรพกาลผู้เป็นอาจารย์บรรพบุรุษจิตใจไขว้เขว การบำเพ็ญเซียนตกอยู่ในความสับสน วิทยายุทธ์ไม่ก้าวหน้าแม้แต่ก้าวเดียว ขณะนั่งสมาธิได้พบกับเซียน อาจารย์บรรพบุรุษถามเซียนว่าดินแดนบริสุทธิ์อยู่ที่ไหน เซียนบอกอาจารย์บรรพบุรุษว่า เดินทางไปทางเหนือ ที่นั่นจะมีคำตอบ อาจารย์บรรพบุรุษมุ่งหน้าไปทางเหนือ ปราบมารกำจัดปีศาจ ได้เห็นความอยุติธรรมมากมายในโลกมนุษย์ ในที่
