เสียงระฆังดังกังวาน แขกเหรื่อหลั่งไหลมาเนืองแน่นดั่งเมฆา ยืนล้อมรอบแท่นบูชาสายตาทุกคู่จับจ้องที่ลู่หยางผู้สวมชุดพิธีการ ใบหน้าสงบเคร่งขรึมลู่หยางก้าวเนิบนาบตรงไปยังแท่นบูชา ผู้คนรอบข้างเว้นทางให้โดยอัตโนมัติไม่มีใครรู้ว่าขณะนี้ ลู่หยางกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดในใจ“มาเถิด มาเถิด เปลี่ยนให้ข้าบ้าง!”“ท่านเซียน ท่านไว้ใจได้หรือไม่ ให้ข้าแทนท่านดีกว่า!”“เซียนผู้นี้ได้รับการเซ่นไหว้บูชาตั้งแต่โบราณกาล ย่อมเข้าใจขั้นตอนดีกว่าเจ้ามากนัก!”หลังการต่อสู้ยื้อยุด ลู่หยางก็จำใจยอมมอบการควบคุมร่างกายให้ผู้อื่นเซียนอมตะขึ้นไปบนแท่นบูชาที่สลักจากหยกขาว ย่างก้าวมั่นคงหนักแน่น ราวกับว่าผ่านกาลเวลาอันยาวนาน เดินทางมาจากยุคโบราณ พาความรู้สึกหนักอึ้งของประวัติศาสตร์มาด้วย
“ผู้นี้เป็นใคร ดูอายุยังหนุ่มนัก?” บรรดาผู้อาวุโสที่มาร่วมพิธีเห็นลู่หยางขึ้นเวที ก็ชะงักไป พยายามนึกว่าเขาเป็นใคร แต่ก็จำไม่ได้“ได้ยินว่าเป็นลู่หยาง ศิษย์น้อยของท่านเต๋าปู้อวี่ ช่วงนี้กำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง มีคนกล่าวว่าเขาเป็นผู้ไร้เทียมทานในขั้นแก่นทองคำเป็นที่หนึ่งในหมู่คนรุ่นใหม่”“ผู้ไร้เทียมทานในขั้นแก่นทองคำ?”ฐานันดรนี้มีน ้าหนักยิ่งนัก ขั้นแก่นทองคำในระบบการบำเพ็ญล้วนมีตำแหน่งสำคัญ การสามารถครองตำแหน่งสูงสุดในขั้นแก่นทองคำ บ่งบอกถึงอนาคตอันไร้ขีดจำกัด!“แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก แม้จะไร้ที่เปรียบในขั้นแก่นทองคำ ก็ไม่ควรขึ้นแท่นบูชา”“ข่าว
