จ้ำวปั้วตกใจกับปฏิกิริยำของหมิงไท่ ไม่เข้ำใจว่ำท ำไมเขำถึงตื่นเต้นขนำดนี้“เจ้ำไม่เคยได้ยินเรื่องเล่ำ 《ต ำนำนแห่งส ำนักเวิ่นเต๋ำ – ภำคลู่หยำง》 หรือ?”จ้ำวปั้วส่ำยหน้ำ ช่วงนี้เขำถูกเจ้ำส ำนักบังคับให้บ ำเพ็ญเซียนทั้งวันทั้งคืน จะมีเวลำที่ไหนไปฟังเรื่องเล่ำ“ไม่เคยได้ยินเรื่องเล่ำ แต่ก็รู้จักลู่หยำงจริงๆ มีอะไรหรือ?”“เจ้ำเล่ำให้ข้ำฟังหน่อยสิว่ำอำจำรย์ลู่หยำงท ำอะไรบ้ำงที่เมืองฮั่นสุ่ย เป็นจริงตำมในต ำนำนหรือไม่ ที่ว่ำพลังกำรต่อสู้เหนือคนทั่วไป?”“เหนือคนทั่วไปจริงๆ ข้ำมีพี่ร่วมส ำนักคนหนึ่งชื่อหวังหมิง อำยุพอๆ กับข้ำ แต่ไม่ว่ำจะเป็นพรสวรรค์ในกำรบ ำเพ็ญหรือพรสวรรค์ในกำรต่อสู้ ล้วนทิ้งข้ำไว้ไกลหลำยขุม ภำยหลังข้ำถึงรู้ว่ำเขำคือผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงจำกแคว้นต้ำอวี๋ที่สลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่ ถึงได้เก่งกำจเช่นนี้”“ตอนนั้นข้ำยังไม่รู้นะ บังเอิญตอนที่ข้ำกับลู่หยำงออกไปปรำบผีก็พบกับหวังหมิง ทั้งสองเกิดควำมขัดแย้งเพรำะข้ำ จึงต่อสู้กันใหญ่”
“ใครชนะ?” หมิงไท่ถำมอย่ำงร้อนรน“เห็นได้ชัดว่ำเป็นลู่หยำง เขำสำมำรถต่อกรกับหวังหมิงที่สลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่ ไม่เพียงอยู่เหนือกว่ำ แต่ยังคล่องแคล่วเป็นธรรมชำติอีกด้วย!”“เก่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ!” หมิงไท่ประหลำดใจ แม้แต่เขำเองเมื่อต่อสู้กับผู้บ ำเพ็ญที่สลำยพลังเริ่มบ ำเพ็ญใหม่ แม้มั่นใจว่ำจะชนะแต่คล่องแคล่วเป็นธรรมชำตินั้นท ำไม่ได้แน่“แน่นอนอยู่แล้ว ลู่หยำงและเ
