อยผู้นี้มีพลังต่อสู้เหนือชั้น ต่อยให้ประมุขทั้งสี่ของสำนักเซียนอับอายขายหน้า บาดเจ็บไม่น้อย”“คงเป็นข่าวลือกระมัง ขั้นแก่นทองคำจะมีพลังแบบนั้นได้อย่างไรแม้แต่เซียนกลับชาติก็ทำไม่ได้”“พูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก ยุคทองกำลังมาถึง จะมีอัจฉริยะแบบใดเกิดขึ้นก็ไม่น่าแปลก เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องยุคโบราณหรือ มีคนเกิด
มาก็อยู่ในขั้นข้ามพิบัติ วิทยายุทธ์ไร้เทียมทานในใต้หล้า ท้ายที่สุดก็บรรลุเป็นเซียน?”“ตามที่เจ้าว่าก็มีเหตุผล แต่ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล”“พวกเจ้าดูสิ ชิวจิ้นอันและคณะอยู่ตรงโน้น ไปถามพวกเขาก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ?”“ไป ไปถามกันเถอะ”ผู้บำเพ็ญเซียนทำอะไรอย่างเด็ดขาด คิดอะไรก็ทำอย่างนั้นชิวจิ้นอันทั้งสี่คนหน้าตาเคร่งเครียด กำลังมองหาท่านเต๋าปู้อวี่อยู่ทั่วบริเวณเรื่องตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า—บทลู่หยาง ได้ผ่านถึงหูพวกเขาเพียงฟังก็รู้ว่าเป็นฝีมือของท่านเต๋าปู้อวี่หลังจากรักษาตัวเดือนครึ่ง อาการบาดเจ็บของทั้งสี่ก็ฟื้นฟูแล้วผมของหยางติ่งก็งอกออกมา ศีรษะของพระเจี๋ยซาก็มีผมขึ้นกลับมาทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ“สหายชิว ข้าได้ยินว่าลู่หยางตีพวกเจ้าทั้งสี่ จริงหรือไม่?” บรรดาปรมาจารย์รอบรู้เข้าหาชิวจิ้นอันและคณะ ถามอย่างตรงไปตรงมาใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากดูเรื่องสนุกสีหน้าของทั้งสี่คนดำทะมึนพร้อมกัน ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
“เป็นความจริง แต่…” ชิวจิ้นอันจำใจพยักหน้า กำลังจะอธิบาย ก็ถูกหลู่ปาเชียนขัด
