เพ็ญของลู่หยาง จึงอาสาช่วยลู่หยางบำเพ็ญเองไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ใช้ร่างเดียวกัน ใครบำเพ็ญก็เหมือนกันแล้วเซียนอมตะก็นอนหลับต่อ“หาววว…” เซียนอมตะถูกลู่หยางปลุก หาวหวอดใหญ่ มองลู่หยางอย่างไม่พอใจ“ข้าก็กำลังบำเพ็ญอยู่แล้ว นี่คือวิชาบำเพ็ญด้วยการนอนหลับใช้หลักการเดียวกับที่ข้านอนหลับเพื่อฟื้นฟูพลัง เป็นวิชาบำเพ็ญขั้นสูงสุดที่มีเพียงเซียนเท่านั้นที่จะรู้ เจ้าเป็นเพียงสามัญชน ย่อมไม่อาจเข้าใจความลึกซึ้งในนั้นได้”ลู่หยางคิดในใจว่า พวกท่านเซียนไม่ใช่บำเพ็ญมาจนถึงจุดสุดยอดแล้วหรอกหรือ ยังมีวิชาบำเพ็ญด้วยการนอนหลับอะไรอีก จะมีประโยชน์อะไร
อำนาจของเจ้าสำนักผู้รักษาการแทนยิ่งใหญ่เกินไป ลู่หยางก็ไม่สามารถจัดการเซียนอมตะได้ ได้แต่ตรวจเอกสารราชการต่อไป……“นี่คือสำนักเวิ่นเต๋าหรือ ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน”หมิงไท่ยืนอยู่หน้าประตูสำนักเวิ่นเต๋า มองเห็นภูเขาที่ทอดยาวไม่ขาดสายหลังประตูสำนัก และพลังวิเศษที่แทรกซึมเข้าทุกรูขุมขน อดที่จะรำพึงไม่ได้เขาเป็นตัวแทนของหอกระบี่เข้าร่วมการแข่งขัน ผ่านเข้ามาถึงรอบสุดท้ายอย่างราบรื่น มาที่สำนักเวิ่นเต๋าพร้อมกับผู้อาวุโสสำนักเวิ่นเต๋าดูหรูหรากว่าหอกระบี่ของพวกเขามากนักท่าทีของหมิงไท่ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้อื่น มีศิษย์หลายคนที่เข้าร่วมการแข่งขันรอบสุดท้าย รวมไปถึงกลุ่มอำนาจเบื้องหลัง มาเห็นสำนักเวิ่นเต๋าเป็นครั้งแรก ต่างก็ตะลึงกับความใหญ่โตโอฬารของสำนักเวิ่นเต๋าพลังว
