เมืองหลวงในฐานะเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเจริญที่สุดในดินแดน
กลาง เป็นศูนย์กลางอำนาจ มักทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนมากมาย
หลั่งไหลเข้ามา
ลู่หยางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขาเฝ้าคิดถึงเมืองหลวงอยู่เสมอ
อยากจะมาเดินเล่นสักรอบ ดูทิวทัศน์การบำเพ็ญเซียนที่แตกต่าง
เพียงแต่เขาไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
แต่เดิมเขาคิดว่าตนเองจะเข้าสู่เมืองหลวงอย่างเงียบๆ แล้วจู่ๆ ก็
ถูกลากเข้าสู่การวางแผนลับ หลังจากแก้ไขการวางแผนเสร็จ จึง
พบว่าตัวเองอยู่ในวังวนแห่งการต่อสู้ทางการเมือง แย่งชิงอำนาจ แย่ง
ชิงบัลลังก์ แล้วตัวเองก็ต้องเอาตัวรอดอย่างฉลาดแยบยล สุดท้าย
เรื่องราวของเขาก็ไปถึงหูฝ่าบาท
ตัวเองขึ้นเฝ้า ศัตรูพูดจาไม่หยุดปาก ว่าตัวเองเป็นอย่างโน้น
อย่างนี้ มีเจตนาก่อกบฏ ใส่ร้ายป้ายสี ฝ่าบาทโบกพระหัตถ์ มองศัตรู
อย่างมีความหมาย ตรัสว่าตัวเองเป็นศิษย์ของท่านเต๋าปู้อวี่ เป็นไป
ไม่ได้ที่จะก่อกบฏ ศัตรูตกใจ เหล่าขุนนางตกใจ ผู้บำเพ็ญเซียนใน
เมืองหลวงตกใจ
ตัวเองก็จะมีชื่อเสียงลือลั่นไปตามธรรมชาติ
นี่คือขั้น
ตอนที่ควรจะเป็น
ไม่คิดว่าตัวเองจะข้ามขั้นตอนมาพบกับฝ่าบาทที่พระราชวังซะ
งั้น
