“ท่านผู้นี้คือพระเจี๋ยซาจากวัดเสวียนคง ตอนนี้กำลังฝึกวิธีปิด
ปากอยู่” ศิษย์พี่ใหญ่แนะนำผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเพียงคนเดียวใน
ที่นี้
พระเจี๋ยซาร่างกายแห้งกร็อบ จีวรที่สืบทอดกันมาแต่ละรุ่นของวัด
เสวียนคงเมื่อสวมบนร่างกายของเขาดูหลวมโคร่ง เขาเปลือกตาตก
มือกำลูกประคำ พยักหน้าแต่ไม่พูด
เซียนอมตะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็น
พระสงฆ์ผู้เลื่องชื่อ นางไม่คิดว่าพุทธศาสนาที่พวกเซียนห้าคน
ประดิษฐ์ขึ้นจะทำให้คนรุ่นหลังฝึกฝนออกมาได้บางอย่าง แล้วยัง
สร้างสรรค์บนพื้นฐานเดิมอีกด้วย
ปัญญาของคนรุ่นหลังช่างไม่อาจดูแคลนได้จริงๆ ไม่แพ้นางเลย
เซียนอมตะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เป็นอะไรหรือ?” ลู่หยางถาม
“มีคนแอบดูที่นี่ น่าจะเป็นเจ้าของพลังแผ่นดิน” เซียนอมตะมีสติ
ในการตรวจจับการสอดแนมที่สูง อย่างไรเสียก็เป็นคนที่สามารถ
ติดตามเซียนห้าคนยุคโบราณได้
ลู่หยางเข้าใจ คงเป็นเซียนฝ่ายราชสำนักที่สนใจที่นี่ เป็นเรื่อง
ปกติ
