ลู่หยางกำลังปลอมตัวเป็นเซียนอมตะเสมือนเป็นกลเม็ดวิเศษ ใช้
อำนาจรักษาการแทนเจ้าสำนักวางแผนจัดงานฉลองสำนัก
จะให้เรียกทุกคนมากินดื่ม แล้วให้เซียนอมตะกล่าวเปิดงาน
กล่าวปิดงานแล้วจบ เช่นนี้คงไม่ได้
งานครบรอบหนึ่งแสนสองหมื่นปีที่จัดอย่างจืดชืด ไม่เพียงผ่าน
ด่านศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้ แม้แต่ลู่หยางเองก็ทนดูไม่ได้
อาจจะผ่านด่านเซียนอมตะได้เท่านั้น
“งานฉลองก็แค่มาสังสรรค์รื่นเริงกันสักหน่อย ทำไมต้องจัดให้
ซับซ้อนด้วย?”
เซียนอมตะยกตัวอย่าง แนะนำให้ลู่หยางละทิ้งความคิดที่ว่างาน
ฉลองต้องจัดอย่างซับซ้อน ซึ่งเป็นความคิดไร้สาระของคนรุ่นหลัง
“พวกเราเซียนยุคโบราณยังจัดงานประชุมไม่ซับซ้อนเท่าเจ้าเลย พอ
ข้าจะทำอาหาร เซียนเฉียนหลินและคนอื่นๆ ยังบอกว่าอย่าลำบาก
เลย ไม่ต้องทำหรอก”
สิ่งที่เรียกว่าการประชุมของเซียนยุคโบราณนั้น คือเซียนอมตะ
ใช้เสน่ห์ส่วนตัวรวบรวมเพื่อนเคราะห์ร้ายอีกสี่คนมาอยู่ด้วยกัน
บางครั้งยังมีภรรยาสองคนของเซียนเฉียนหลินร่วมด้วย
