ลูกน้องแทบร ้องไห้ “ท่าน ลู่หยางได้เป็ นรักษาการแทนเจ้าส านัก แล้ว”
“หืม?”
อาจารย์หลวงคิดว่าตนฟังผิด แม้เขาจะดูหมิ่นสานักเวิ่นเต๋า แต่ก็ คงไม่ตกต่าถึงขั้นให้ผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคาคนหนึ่งมาเป็ น รักษาการแทนเจ้าส านัก
เขาไม่อยากเคลื่อนไหวกับท่านเต๋าปู้ อวี่ เพราะท่านเต๋าปู้ อวี่เป็ น เจ้าสานัก เป็ นที่จับตามองมาก ลงมือง่ายเกิดความผิดพลาดได้
ตอนนี้ลู่หยางขึ้นเป็ นรักษาการแทนเจ้าสานัก ผู้ที่จะคุ้มครอง ย่อมไม่น้อย ลงมือโดยไม่คิดกลับเป็ นการกระทาที่ไม่ฉลาด
“ตามที่ข้าน้อยสืบมา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการชิงอานาจภายใน สานักเวิ่นเต๋า อานาจในสานักเวิ่นเต๋าถูกครอบครองมายาวนานโดย ผู้บาเพ็ญนามว่าอวี้จือ นางเป็ นเจ้าสานักตัวจริงในทางปฏิบัติ อวี้จือ เป็ นศิษย์คนโตของท่านเต๋าปู้ อวี่ วิทยายุทธ ์ไม่ทราบชัด ท่านเต๋าปู้ อวี่ ไม่ต้องการให้อวี้จือถือครองอานาจนานเกินไป เกรงจะถูกลดบทบาท ลง จึงให้ศิษย์น้องลู่หยางเป็ นรักษาการแทนเจ้าส านัก”
อาจารย์หลวงหัวเราะเย็นชา “เจ้ามองปัญหาตื้นเกินไป ลู่หยาง เป็ นเพียงผู้บาเพ็ญขั้นแก่นทองคา จะแย่งชิงอานาจกับศิษย์พี่ได้ อย่างไร นี่ชัดเจนว่าสานักเวิ่นเต๋าล่วงรู ้ว่าข้าจะลงมือกับลู่หยาง จึงรีบ ให้ลู่หยางขึ้นเป็ นรักษาการแทนเจ้าสานัก เพื่อคุ้มครองเขา!”
