“นกกระดาษไม่น่าเป็ นความสามารถของผู้บาเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ น่าจะเป็ นฝีมือคนระดับกึ่งเซียนขึ้นไป”
อาจารย์หลวงเคาะเก้าอี้ แสดงความรู ้สึกโล่งอกจวนจวน “ตอน นั้นในเมืองติงซินต้องมีผู้บาเพ็ญระดับกึ่งเซียนคนหนึ่งกากับการ กึ่ง เซียนหนึ่งคน ขั้นข้ามพิบัติสองคน ขั้นรวมร่างกว่าสี่สิบคน กองกาลัง ชุดนี้มาจับพั่วเซียวหรือ? ไม่ใช่! พวกเขามาจับข้าต่างหาก!”
อาจารย์หลวงกล่าวต่อ “ข้าเคยศึกษาท่านเต๋าปู้ อวี่ผู้นี้มาก่อน พบว่าพฤติกรรมของเขาแหวกแนว ประหลาดแปลกประหลาด คาด เดายาก ในฐานะประมุขสานัก เหตุใดจึงไม่สนใจดูแลสานักเวิ่นเต๋า กลับออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่ว แถมยังเล่าเรื่องให้ผู้คนฟัง นี่เป็ นสิ่ง ที่ผู้บาเพ็ญขั้นรวมร่าง ประมุขส านักจะท าได้หรือ?”
ผู้ใต้บังคับบัญชาพยักหน้า เขาเองก็อยู่ขั้นรวมร่าง และเป็ น ประมุขสานักเช่นกัน ไม่มีทางทาอะไรประหลาดเช่นนั้นได้
“ผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ ข้าถึงได้เข้าใจจุดประสงค์ของเขา!”
“เขาแกล้งเดินทางไปทั่วเล่าเรื่อง แท้จริงแล้วกาลังตามหา ร่องรอยของพวกเรา!”
เมื่ออาจารย์หลวงกล่าวจบ ผู้ใต้บังคับบัญชาก็เกิดความเข้าใจ อย่างแจ่มแจ้ง ภูมิปัญญาของอาจารย์หลวงช่างไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเทียบ ได้
“เป็ นเช่นนั้นเอง!”
