่มีสหายทั่วหล้า
อัจฉริยะลู่หยางถ่อมตน ชอบผูกมิตร นิสัยเช่นนี้คงเรียนรู้มาจากท่านเต๋าปู้อวี่กระมังไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นศิษย์ปิดประตูของท่านเต๋าปู้อวี่ ศิษย์กับอาจารย์ช่างเป็นไม้เดียวกันจริงๆท่านเต๋ายากไร้เล่าเรื่องอย่างคล่องแคล่ว ร าพันถึงวีรกรรมของลู่หยาง เล่าตลอดทั้งช่วงเช้า สุดท้ายเขาตีไม้เปาะหนึ่งอีกครั้ง“พรุ่งนี้จะเล่าเรื่องอัจฉริยะอีกผู้หนึ่งของส านักเวิ่นเต๋า นั่นก็คืออัจฉริยะเมิ่ง ผู้มีวิถีแห่งเซียนในหัวใจ ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งยั่วยวน มีจิตแน่วแน่ดั่งพระสงฆ์ผู้ส าเร็จธรรม”“พบกันพรุ่งนี้!”ท่านเต๋ายากไร้ดื่มน ้าชาในถ้วยรวดเดียวหมด แล้วลุกขึ้นกล่าวลา“นี่คือค่าเล่าเรื่องของวันนี้” เจ้าของโรงน ้าชาเดินเข้าหาท่านเต๋ายากไร้ส่งถุงเงินให้ในสายตาของเจ้าของโรงน ้าชา ท่านเต๋ายากไร้ก็เปรียบเสมือนต้นเงินต้นทอง ตราบใดที่เขาอยู่ ธุรกิจของโรงน ้าชาก็จะรุ่งเรืองยิ่งขึ้นเรื่อยๆ!ท่านเต๋ายากไร้ยิ้มรับถุงเงิน เก็บลงในแขนเสื้อ
นกกระดาษตัวหนึ่งกระพือปีกบินมาเกาะบนไหล่ของท่านเต๋ายากไร้ท่านเต๋าตกใจเล็กน้อย เขารู้จักนกกระดาษตัวนี้ เป็นจดหมายจากอวี้จือที่ส่งถึงเขา“อวี้จือมีธุระอะไรกับข้า?” ท่านเต๋าปู้อวี่คิดในใจว่าไม่น่าจะใช่อวี้จือเพิ่งช่วยข้าจัดการเอกสารปล่อยตัวจากคุกเสร็จ ยังไม่ทันผ่านไปกี่วัน ไฉนนางจึงตามหาข้าเสียแล้วในจดหมาย อวี้จือใช้ถ้อยค าอันระมัดระวังและสุภาพ อธิบายถึงแผนการของอู๋อวี่เต๋าที่มอบห
