ลู่หยางปฏิเสธคำเชิญไปงานเลี้ยง “เปิดประตูมังกร” ของหอกระบี่
อย่างสุภาพ ศิษย์พี่ใหญ่เองก็ทำตามที่เคยบอกไว้ เขียนจดหมาย
ฉบับหนึ่งวางไว้บนโต๊ะด้านข้าง แนะนำให้ท่านเต๋าปู้อวี่ไปเที่ยวแคว้น
จี๋สักหน่อย
“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่สามารถตามหาอาจารย์ได้หรือ” ลู่หยางนึกขึ้น
ได้ทันใด อาจารย์ผู้เฒ่าของเขามีศัตรูอยู่ทั่วหล้า ประพฤติตนตาม
หลัก ‘กระต่ายฉลาดมีสามโพรง’ การติดตามเส้นทางจึงเป็นเรื่องยาก
“ได้”
ระหว่างที่พูด ศิษย์พี่ใหญ่ก็เขียนจดหมายถึงท่านเต๋าปู้อวี่เสร็จ
เรียบร้อย นางพับกระดาษอย่างเรียบร้อยและงดงาม ให้เป็นรูปนก
กระเรียนกระดาษ
ศิษย์พี่ใหญ่ประคองนกกระเรียนกระดาษขึ้นมา เป่าเบาๆ นก
กระเรียนกระดาษดวงตาเปล่งประกายมีชีวิต ปีกกระพือเบาๆ แล้วบิน
ออกจากถ ้าพัก
“นี่คือ…” ลู่หยางไม่เคยเห็นศาสตร์เวทเช่นนี้มาก่อน
“เพียงศาสตร์เวทเล็กๆ ที่คิดขึ้นในยามว่าง เพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น
ข้าตั้งชื่อให้มันว่า วิชาพับกระดาษ” ศิษย์พี่ใหญ่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
