ท่ำนเต๋ำปู้อวี่เคยไปประลองกระบี่ที่หอกระบี่มำแล้ว เอำชนะผู้
บ ำเพ็ญจำกหอกระบี่ติดๆ กันหลำยสิบคน สุดท้ำยยังเอำชนะประมุข
หอกระบี่ได้อีก
แต่หอกระบี่ยังคงไม่ยอมรับท่ำนเต๋ำปู้อวี่ กำรที่ครั้งนี้จะมอบป้ำย
ภำษิตให้ท่ำนเต๋ำปู้อวี่ เป็นกำรถอยลงหนึ่งก้ำวใช่หรือไม่?
ขณะนั้นศิษย์พี่ใหญ่ได้แจ้งข่ำวเสร็จแล้ว และกลับมำพบลู่หยำง
ก ำลังครุ่นคิดพิจำรณำค ำเชิญจำกหอกระบี่
“จะให้อำจำรย์ไปรับป้ำยภำษิตที่หอกระบี่หรือ?”
“ใช่ แบบนี้จะช่วยคลี่คลำยควำมสัมพันธ์ระหว่ำงอำจำรย์กับหอ
กระบี่ได้หรือไม่?”
“เลิกคิดเถอะ อำจำรย์ไม่มีทำงไปหรอก”
“ท ำไม?” ลู่หยำงสงสัย “อำจำรย์ไม่อยำกปรองดองกับคนของหอ
กระบี่หรือ?”
“หอกระบี่ยอมรับอำจำรย์นำนแล้ว ยอมรับสถำนะของอำจำรย์ใน
วิถีกระบี่ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จะมอบป้ำยภำษิตให้อำจำรย์ แต่อำจำรย์
ไม่เคยไปสักครั้ง”
“อำจำรย์ไม่สนใจชื่อเสียงเกียรติยศหรอกหรือ?”
“เพรำะผู้ที่ได้รับเชิญให้ไปงำนล้วนเคยมีเรื่องกับอำจำรย์ หำก
อำจำรย์ไป ก็เท่ำกับเดินเข้ำกับดัก”
