ลองนึกภำพควำมคึกคักของส ำนักเวิ่นเต๋ำในอีกสองเดือน
ข้ำงหน้ำดูสิ
เมื่อนึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกสองเดือน ลู่หยำงถึงกับรู้สึกขน
หัวลุก
เขำเพิ่งอยู่ในขั้นแก่นทองค ำเท่ำนั้น ท ำไมต้องมำท ำเรื่องพรรค์นี้
ด้วย? จะเร็วเกินไปหรือไม่?
“อะไรกัน เจ้ำจะท ำอะไรเองที่ไหนกัน ที่จริงข้ำต่ำงหำกเล่ำที่เป็น
ผู้รักษำกำรแทนเจ้ำส ำนัก!” เซียนอมตะแก้ไขควำมเข้ำใจของลู่หยำง
ทันที่
นำงเพิ่งรับต ำแหน่งมำหมำดๆ ก็จุดไฟสำมกอง กองแรกก็พุ่งเป้ำ
ไปที่ลู่หยำงเลย
“เอ้ำ ปล่อยให้ข้ำยืมร่ำงเจ้ำหน่อย”
นี่คือค ำสั่งจำกเจ้ำส ำนัก ไม่อำจขัดขืน ลู่หยำงจ ำใจยอมให้นำง
ใช้ร่ำง
เซียนอมตะครอบครองร่ำงของลู่หยำง ยืดเส้นยืดสำยอย่ำง
เพลิดเพลิน ใบหน้ำเปื้อนรอยยิ้ม
“เฮ้ๆ มีร่ำงกับไม่มีร่ำง เป็นคนละควำมรู้สึกจริงๆ เลยนะ”
